Tanzaniaans toeristje pesten.

Als we de parken verlaten en op weg zijn naar Dar-Es-Salem lijkt het wel of de enigste Tanzaniaanse satelliet ons gespot heeft en het hele korps dienders op de been heeft gebracht.

Zoals jullie weten rijden we niet bepaald in de nieuwste Toyota Landcruiser V8, maar in een oersterke maar langzame HJ60. Het begint al vroeg in de morgen. Ook Tanzania is rijk aan bergen en een lange steile klim is ons deel. Ernstig zwart rokend, met de motorkap op een kier voor extra koeling, kruipen we met 20 KM per uur de berg op. Al van ver zie ik de politiepost staan, normaal alleen voor wat simpele vragen en een check van je rijbewijs. Als we na een half uur eindelijk boven zijn worden we staande gehouden en een in uniform geklede agent komt naar ons toe. Hello, I’m a official policemen and you drove 134 Km per hour, so you have to pay 20.000 Shilling. Ik lach hem vriendelijk toe, verklaar hem voor gek en vraag om bewijs. Trots toont hij een lasergun met 134 Km in het scherm.

Ik wordt vriendelijk verzocht per direct te betalen. Ik geef aan geen geld te hebben. Een deal dan maar…10.000 Shilling! Ik draai het raampje dicht zet de motor uit en daar staan we dan midden op de weg..uitgepraat.. De baas van het agentje wordt erbij gehaald. Ons volhardende stilzwijgen doet hem besluiten het incident als een misverstand te benoemen. De agent krijgt op zijn flikker en we kunnen door. Helaas voor de heren geen zakgeld vandaag.

20 Km verderop worden we weer aangehouden. Een agent met geel hesje geeft aan een officiële diender te zijn en heeft geconstateerd dat ik geen gordel draag. Ik droeg ook geen gordel, maar op mijn vraag hoe hij dat heeft kunnen zien, zegt hij stoer : Sharp Eye.

Of ik even 20.000 Shilling wil schuiven. Ik meld wederom dat ik geen geld heb en wederom een deal…10.000 is ook goed. Ik geef aan dat hij wel gelijk heeft, maar het niet heeft kunnen constateren en dat ik dus niet zal betalen. Een tweede diender meldt zich, duwt zijn hoofd door het half geopende raampje en zegt : Give me the GPS. Ik meld hem vriendelijk zijn kop terug te trekken, anders zit hij tussen het raampje geklemd. Ze geven niet op… De auto wordt in beslag genomen. Ik lach vriendelijk en wijs op het Zwitsers wegenvignet uit 2010 wat nog op de voorruit zit en vertel dat deze auto een staatsauto is en niet in beslag kan worden genomen. Ze besturen de sticker en verontschuldigen zich. Een laatste poging wordt ingezet. Geen gordel is 10 US Dollar, dat heeft iedere toerist. Uit de asbak pak ik een aantal Ugandese muntjes die niet gewisseld konden worden. Ik pak onze rekenmachine en type het e.e.a. in. Dan geef ik ze de munten en zeg dat het ruim 10 Dollar is. Ze pakken het aan en ik krijg nog een preek over gordels. Na ruim een kwartier gehussel rijden we verder. Ik 4 muntjes, 15 cent armer, zij een illusie rijker!

Aan het eind van de middag probeert politiepost 3 het voor een laatste maal. Wederom speeding. 68 Km waar je 50 mag. Wederom slechts 20.000 Shilling. Als ik de agent vraag waar het bord van 50 staat kan hij het mij niet aanwijzen. Ik glimlach en wens hem een fijne dag. Met een zwarte rookwolk nemen we afscheid van deze zakkenvuller. Beteutert kijkt hij ons na. Ondertussen is de strategie dat we langzaam, maar zeker bij een politiepost vriendelijk zwaaien zolang er geen roadblok is en vervolgens gewoon doorrijden. Zolang er niet geschoten wordt is dat de snelste oplossing voor deze tijdrovende hobby-zakkenvullers. En daar ze geen communicatiemiddelen hebben, vaak zelfs geen auto, is de kans klein dat het fout zal aflopen. Verder is ongeveer alles toegestaan op het asfalt:-)

Gelukkig regent het de volgende dag pijpenstelen en kunnen we probleemloos 500 KM rijden zonder lasergun hobbyisten en zakkenvullers.