Dar-Es-Salem en de reis naar Malawi

Voor het eerst in weken schuiven we aan in een echte file. De toegangsweg tot Dar-Es-Salem is druk, warm, nee zelfs heet en 1 grote Afrikaanse puinhoop. Verkeer en verkopers proberen op dezelfde meters asfalt zaken te doen. Afrikaanse stoplichten werken wel, maar Afrikanen hebben een kleine genetische afwijking die er voor zorgt dat het ze geen kleuren kunnen zien. Dus de stoplichten doen het prima, maar niemand begrijpt ze.

Vrachtwagens die straatje keren, dwars op een rotonde staan, en per definitie neem je voorrang, ongeacht waar je vandaan komt. Het zijn overigens verkeersregels die je als westerling snel aanleert en dan zijn  we toch wel weer blij dat onze Cruiser redelijk groot is en helpt dat om ons als volleerde Afrikanen ons door het verkeer te persen.

Overigens is het dan wel weer opvallend dat de middelvinger in Afrika niet werkt, niemand stoort zich aan de chaos, iedereen neemt voorrang en er wordt nauwelijks getoeterd. Mijn soms gefrustreerde opverende middelvinger wordt dan ook niet begrepen. Zelfs onze extra gemonteerde vrachtwagentoeter maakt geen enkele indruk. Uiteraard kom je zelfs met een verkeerschaos uiteindelijk op je bestemming.

Dar-Es-Salem aan zee….Een prachtig plekje net buiten de stad. Een totaal uitgewoond resort waar we mogen staan met de ladder van de daktent ongeveer in zee. Ooit een geweldig mooi complex op een unieke locatie 15 KM buiten Dar.

Er is echter 1 ondragelijk probleem. Het is er zo warm en vochtig dat het niet om uit te houden is. Als we informeren hoe het op Zanzibar is, 1.5 uur varen vanaf hier met de ferry, blijkt het daar nog heter en vochtiger. We besluiten om 2 dagen op deze resort te blijven en bezoeken een tropisch eilandje voor de kust, waar het dinner de versgevangen vis uit zee is, geroosterd op grof zout met een frietje! ’s Avonds gaan we met het kleine bootje terug, rood verbrand, doorgekookt maar erg voldaan.

We reizen de dagen erna richting Malawi. Wederom bergen waar soms zelfs nog steeds oerbomen te zien zijn. We slapen onderweg op een kleine campsite aan een roodbruine rivier. Op het grasveld voor ons zijn ’s nachts onoverdreven een paar duizend glimwormpjes en vuurvliegjes te zien die als een lichtshow het grasveld in waves van wit en groen licht voorzien.

In Mbeya, onze laatste stop voor we de grens met Malawi kruizen slapen we op het terrein bij de Maagdelijke Nonnen, een zusterhuis waar we op zondagmorgen gewekt worden door Afrikaanse kerkelijke ritmische gezangen.

Als we bij het zusterhuis de computer willen gebruiken blijken de 2 extra accu’s beiden schoon leeg te zijn. In eerste instantie lijkt de computergestuurde schakeling het te hebben begeven. Echter, de sparepart uit de auto lost het probleem niet op. Uiteindelijk blijken er dikke kabels losgetrild te zijn die verderop in het systeem kortsluiting hebben gemaakt en is er een zekering van 60 Amp gesmolten en gebroken. Na een uurtje uitbouwen, sleutelen en vervangen en alles opnieuw vastzetten is het probleem opgelost. We hebben weer stroom voor de verlichting, koelkast en computer.

In Mbeya kopen we nog reflexterende stickers voor op de bumpers, verplicht in Malawi, waarna we afscheid nemen van Tanzania. Wel met gemengde gevoelens. Prachtige natuur en parken, duur, mensen niet echt vriendelijk en het toeristje treiteren irriteert echt mateloos.

Op naar Malawi, het vriendelijkste land van Afrika, waar de rassenstrijd, volgens de kenners nog niet is toegeslagen! Hier schijnt iedereen gecontroleerd te worden bij de roadbloks, en niet alleen de blanken.