Zambia, wat kleine indrukken.

Na de grensperikelen kamperen we op een campsite net na de grens. We pinnen wat kwacha’s en zijn miljonair! +/- 1.400.000 voor 200 euro. Die avond maken we kennis met de eerste echte regenseizoen bui. Hij duurt een uurtje of 4 en gelukkig houdt de daktent het prima. Maar het is een enorm kabaal op ons katoenen dakje, we doen haast geen oog dicht doen. Gelukkig is de tent ’s morgens droog als we deze inpakken.

We besluiten om 350 KM op te rijden richting Victoria Falls, ruim 800 Km van de grens met Malawi. Ondanks de regen is de weg prima en we vinden aan het eind van de dag een campsite die letterlijk aan de grens met Mozambique ligt. De rivier is breed en zanderig en zal als gevolg van het seizoen nog +/- 8 meter verder stijgen. Even naar de overkant zwemmen om Mozambique aan te tikken is onverstandig, ruim 5 meter grote krokodillen zorgen er wel voor dat niet alleen je teennagels geknipt zijn na een zwempartij.

De weg is een van de weinige hoofdwegen in Zambia en toch komen we nauwelijks auto’s tegen. Het gebied is nauwelijks bewoond, maar soms zie je achter het manshoge olifantsgras kleine nederzettingen. Langs deze weg wordt op dit moment een glasvezelkabel ingegraven, maar de mensen wonen hier nog steeds zonder stromend water en elektriciteit. Hulporganisaties delen geïmpregneerde muskietennetten uit om de malaria uit te bannen, maar je kunt er veel beter mee vissen.

Gelukkig is het bij lange na niet zo kaal gekapt als in Malawi, is het vele malen groener en staan er in en op de bergen nog echte bossen. Het is geweldig rijden, ook omdat het zo ontzettend stil is op de weg en omdat de weg van goede kwaliteit is.

Er wordt wel gewerkt aan stromend water, maar niet aan de afvoer daarvan. En stromend water wek je op met dieselpompen, maar diesel is gemiddeld pas 300 KM verder te krijgen als je gelukt hebt. Kortom, er zijn nog uitdagingen zat. Ook wij moeten de tanks op ons dak aanspreken om niet ergens midden in nergens stil te komen staan.

De Zambianen zijn vriendelijke mensen, hartelijk en gastvrij. In Lusaka, de hoofdstad wil ik de auto een grote beurt laten geven. Ik hou het bij een olieverversing, want deze duurt al meer dan een uur en dan vergeten ze ook nog eens de olie met mij af te rekenen. In Lusaka staan we op een goed onderhouden campsite. Baboons en Zebra’s lopen op enkele meters van onze tent over de campsite. Gelukkig zijn de Baboons schuw, want Baboons die niet meer schuw zijn kunnen heel agressief zijn. Het is eindelijk weer eens een hele nacht droog en niet te warm. Verder is zelfs volgens de Lonely Planet Lusaka het bezoeken niet waard, dus ook wij laten het erbij.

Natuurlijk heeft ook Zambia zijn bron van extra inkomsten. Lusaka uitrijdend worden we op een 4-baans weg van de weggehaald door een vrouwelijke politieagent. We rijden al weken links en ik wordt verzocht de 4 rijbanen over te steken, want ze staan aan de rechterkant te meten. Met…..een lasergun op een fotostatief. 3 Zambiaanse Afrikaanse dames in politie-uniform zitten met hun ronde te dikke billen op goedkope plastic Ikea stoeltjes. De pootjes van de stoeltjes kunnen het gewicht nauwelijks dragen en staan als een X onder de zitting. 1 dames wijst op de lasergun en meldt dat ik 97 KM heb gereden waar je 65 mag. Ik kijk op de lasergun, maar de display is uit. Als ik haar dat meld switcht ze de display aan en dan staat daar 70 op Ik vraag haar vriendelijk om bewijs voor de 97 KM. Volgens haar hoeft dat niet, de lasergun heeft het gemeten en ik dien 200 US dollar te betalen. De twee andere dames gebruiken een leeg frisdrankkrat als tafel en zijn druk schrijvende op gekopieerde papieren die de bekeuring moeten ondersteunen. Lokale chauffeurs worden ondertussen frequent van de weg gehaald. Deze betalen na enig gemopper allemaal een boete want zij rijden 70 i.pv. 65 Het zou mij niets verbazen als de lasergun alleen maar de 70 kan weergeven in de display. Het lukt me niet te ontdekken hoeveel het de locals kost om 5 km te hard te rijden. Waarschijnlijk niet veel want ze betalen gedwee.

 Ik leg de dames vriendelijk uit dat als zij hun pocketmoney willen aanvullen ze toch eerst nog een paar jaartjes naar school moeten gaan. Dan besluit een van de dames dat ze mijn rijbewijs wil hebben. Nu is het sinds een tijdje mijn strategie om als we staande worden gehouden zo ver mogelijk uit te rollen zodat de diender een fors eind moet wandelen. Ik leg de dame uit dat mijn rijbewijs in de auto ligt, aan de andere kant van de weg en ook nog eens redelijk ver verwijderd van de politiepost. Go and bring it. Een simpel No verrast haar. Ik maak gebruik van het moment en meldt haar dat ik nooit 1 cent zal betalen en dat ik verder ga. Ik draai me om en steek de 4 rijbanen over. Paniek.. Als ze mij nu wil tegenhouden moet ze opstaan, haar heupen zien te bevrijden uit het stoeltje en achter mij aan de 4 redelijk drukke rijbanen oversteken, en dat kost energie. Glimlachend rijden we verder, op weg naar het volgende lasergun avontuur.

Tussen Lusaka en Livingstone slapen we op een farm van een oud Zimbabwaan. Onze entree, de ontmoeting met de Madame, de arbeiders op de farm, alsmede de bedienden bij het huis zouden zo overgenomen kunnen zijn uit de serie North en South. De zwarte bedienden die door de blanke grootgrondbezitter aan het werk wordt gezet. De waterboiler moet met hout gestookt worden voor warm water, de verlichting op het terrein moet aan en de douches en toiletten moeten geopend worden. De arbeiders in versleten kleding, de blanke baas in een stenen huis met prikkeldraad. Gelukkig is alleen de scene zo en zijn zowel de blanke als de zwarte mensen uitermate vriendelijk en gastvrij. Het is een erg mooie farm met lodges en campsite. Helaas treffen we het niet met het weer. Er breekt een onweer uit dat zijn weerga niet kent. De horizon is zo ver je kunt kijken verlicht, soms hoog in de wolken, soms schichten recht de grond in. Hoewel we in eerste instantie op een grasveld parkeerden verandert deze gedurende de nacht in een modderpoel. Het regent en onweert de hele nacht door onophoudelijk en uiteindelijk besluiten we ’s morgens de daktent voor het eerst sinds onze reis nat en in de regen op te vouwen. Hij hoort droog te blijven van binnen, we zullen het ervaren.

Ondertussen staan we op een prachtige campsite in het centrum van Livingstone, een paar Km van de Victoria Falls die we morgen gaan bezoeken. Ondertussen is het regenseizoen echt losgebarsten, wat ongunstig is voor het bezoeken van wildparken. De tracks zijn veranderd in ware modderstromen en door de overvloedige regen heeft het wild zich verspreidt en is niet langer te vinden bij de waterpoelen. Bij ons is de twijfel over de te volgen route toegeslagen. Wordt vervolgd………..