Border Crossings

Een update uit Jordanie vanaf het besloten terrein van een Duitse School, waar we voor een paar centen mogen overnachten. Het is 19:30 uur, pikdonker en er is een zwak Wifi-signaal waarmee ik nu probeer een berichtje op de site te zetten. Op het terrein is een gebouw voor ons open gezet waar we gebruik kunnen maken douche en toilet! Op de achtergrond is de stad Amman zichtbaar in duizenden lichtjes, in een wolk van stof en toetergeluiden.

O ja, overdag 35 graden, ‘s avonds 20 en ‘s nachts 10 graden. Afzien dus!

Terug naar de grensovergangen. Was van Turkije naar Syrie een redelijk overzichtelijke poppenkast van papiertjes, stempeltjes en het eindeloos opnieuw invoeren van dezelfde vragen in een ernstig verouderde computer, Syrie uit en Jordanie in slaat tot nu toe alles. Syrie is een geweldig land, niet verpest door dollarrijke toeristen, de mensen zijn oprecht vriendelijk, behulpzaam en vinden het een eer dat je hun gast bent of wilt zijn. We nemen afscheid via de grens bij Dar A. De grenspetten willen natuurlijk wel geld als je het land verlaat. Voor 2 maal 500 SP krijg ik 2 formuliertjes die ik 40 meter verder bij een loket mag inleveren. Zonder op te kijken pakt een uniform de papiertjes aan, verscheurd ze en zegt : Go! We zijn Syrie uit en rijden door 2 KM niemandsland richting Jordanie!

Jordanie, het land met een koning, daar moet het beter zijn….toch!? Richting de grens staan 10-tallen, misschien wel honderd taxi’s die tot de assen zijn afgeladen met dozen fruit. Werkelijk de banden lopen aan in de wielkasten. We hadden de tip gekregen deze stapvoets voorbij te rijden. Dat lukt natuurlijk… blond, geen Arabisch pratend en slecht in het lezen van handgebaren. Zo rijden we minimaal 4 uur wachten voorbij. De auto moet over een soort brug om te kijken of je geen Chinezen onder je auto meesmokkelt en daarna hebben we nietsvermoedend HJ60 op de “VIP Parking” gezet. Alleen daar was nog ruimte want voor de rest waren het wederom 10-tallen taxi’s die door de eerste controle mochten en nu kriskras geparkeerd stonden voor de diverse loketten.

Het circus kan beginnen. Naar customs voor een verzekering. Te betalen in Jordaneese Dinars, dus terug naar de Royal Kingdom Money Exchange. Terug naar Customs en daar krijg ik voor 24 Dinars een verzekering voor een week. Door naar customs 2. Daar wordt mijn papiertje afgenomen worden alle gegevens opnieuw ingevoerd en krijg ik een blauw papiertje. Met dit blauwe papiertje moet ik terug naar customs 1 waar opnieuw alle gegevens worden ingevoerd en krijg ik een wit kartonnetje. Met dit witte kartonnetje terug naar customs 2, waar een pet er een krabbel op zet en mij het blauwe document teruggeeft. Door naar de paspoortcontrole waar iemand alle gegevens opnieuw invoert. Ik moet nog even in de Irisscanner kijken, die zo slecht staat afgesteld dat deze onmogelijk mijn diepblauwe ogen heeft kunnen waarnemen.

Een pet met 2 sterren op zijn jas wijst naar buiten en wappert met zijn hand richting de slagboom. Marja heeft deze 2 uur heerlijk relaxed in de auto een boek gelezen en is eigenlijk verbaasd dat ik al zo snel terug ben! Stapvoets rijden we naar de slagboom. Een vriendelijke pet wil wederom de paspoorten hebben, bekijkt het blauwe papiertje, het witte kartonnetje, de verschuurde papiertjes en loopt de met paspoorten een hokje is. Enkele tellen later is hij terug met een stempel. Deze wordt in mijn paspoort gezet en zijn GO is het teken dat we Jordanie in mogen. Het stalen schuifhek staat net genoeg open dat we er door passen en zo rijden we Jordanie in. We kijken elkaar aan en zeggen tegen elkaar : Was dat effe snel en simpel!

We zijn op weg naar Amman!