Van Torra Bay naar Walvis Bay

Met toch enige weemoed rijden we de volgende morgen weg uit Torra Bay. We rijden eerst nog even noordwaarts naar het uiterste deel van het park wat is opengesteld voor bezoekers. Terrace Bay, een soortgelijk gehucht, alleen met een paar stenen lodges langs de kust waar wel het hele jaar gelogeerd kan worden. Het oogt typisch Duits zoals je dat kunt aanschouwen aan de oostkust van Duitsland. Daarna rijden we over een behoorlijk slechte gravel en dirttroad richting Walvis Bay. De stenen zijn hier messcherp en in Torra Bay waren we al gewaarschuwd rustig aan te doen. Zelfs deze ervaren 4×4 rijders rijden met regelmaat banden aan gort. De stenen op de weg zijn leiachtig, gelaagd en staan als messen schuin omhoog. We spraken een Engels stel dat op deze weg door onvoorzichtig te rijden alle 4!! de nieuwe banden letterlijk aan vellen had gereden. Wij rijden met zachte banden, soms 4×4. Ik probeer tevens zoveel mogelijk in de zandheuvels langs de weg te rijden en niet op het harde gesteente. Het blijkt zich achteraf te lonen want we houden alle 4 de banden heel! Onderweg is er genoeg te zien. Totaal verlaten stranden voor honderden Km, wrakken, beesten die in de woestijn leven en de meest prachtige zand en rotsformaties.

 
Langs de kust liggen diverse scheepswrakken, sommige zijn meer dan 50 jaar oud en dan is er nauwelijks nog wat van over. 

 De gravelroad rijdt soms vlak langs de kust en gaat dan weer landinwaarts wat een skyline oplevert van de met messcherpe stenen bedekte vlakten.

Niet te ver langs de weg ligt een verroest en in elkaar gestort Oilrig, een boortoren met, als je enige fantasie hebt, alles er nog op en aan. De roestige kolos midden in die woestijn en met de helblauwe lucht doet wat buitenaards aan. 

 
Verderop langs de kust ligt een Angolese visserskotter die er in 2008 tegen de kust geslagen is. Het schip ziet er ogenschijnlijk nog redelijk uit. Het is een prachtig gezicht om te zien hoe de golven tegen het schip beuken. 

 
We komen in de 2 dagen dat we deze route rijden slechts een enkele andere auto tegen. Als we het park verlaten gaat de weg over in een saltroad. Deze is van een redelijke kwaliteit en hier kunnen we weer wat meer vaart maken. 

 We overnachten in Henties Bay. Een gehucht wat waarschijnlijk alleen in het Namibisch hoogseizoen bezoekers zal hebben. We slapen op een typisch Duitse camping, waar iedere kampeerplaats zijn eigen huisje heeft met douche, toilet en wasbak. Verschrikkelijk om een campsite te zien waar wel 40 dezelfde gebouwtjes op staan en waar je bij Gods gratie je tent naast mag zetten! Bitte, Bitte, Ordnung Ja!!!

Onderweg naar Walvis Bay zitten er nog wel 80.000 zeehonden op een paar rotsen enorm met elkaar te stinken. Reeds van ver ruik je ze. Het seizoen van de jongen is aangebroken en werkelijk 1000-den jonge zeehonden zitten op de rotsen en het strandje. Het is een enorm geschreeuw. De jongen roepen op die manier hun moeder. Als je er een poosje naar kijkt wordt je helemaal gek van de stank, het geschreeuw en het gekrioel van de vele duizenden beestjes.

 De volwassen zeehonden liggen een beetje lui te zijn op het strand en een enkeling is wel nieuwsgierig naar de vreemde vogels die naar hem kijken

 
Uiteindelijk gaat het landschap langzaam over in mooie en hoge gele duinen. De duinen waar Walvis Bay en Luderitz bekend van zijn. De zon kleurt en verkleurt deze duinen van rood naar geel en wit. De meeste zijn beschermd gebied, enkele duinen kun je beklimmen, vanaf surfen of met een hangglider langs zweven. We rijden door Swakopmund waarvan wordt gezegd dat het Duitser is als Duitsland en bij deze : Dat klopt. Vakwerkhuizen, kasteeltjes, gebouwen met kantelen, villa-achtige huizen zoals je deze kunt bewonderen aan de Ostsee! Wij rijden door naar Walvis Bay, dat is een meer gemoedelijk stadje met een zeehaven waar we gaan zeilen en ons geluk beproeven met het spotten van dolfijnen.