Het Zoet en het Zuur

We schrijven 22 November en er is heel goed nieuws! Marja en ik hebben de Visa voor Sudan in ons paspoort staan. Afgelopen zondag hebben we de paspoorten en 200 $ mogen inleveren in het zoveelste afgekloven hok, waar we met de opmerking “Come Back Tomorrow” na 5 minuten weer uitgekegeld werden. Wat in Nederland na 3 maanden bellen, bellen en bellen niet gelukt is, kan hier in 24 uur! Ook hier geldt blijkbaar : “De mens wikt, maar Allah beschikt”

Dit Visum is ons Gateway to Africa! 

Maar het blijft Azie en in Egypte woont Mr. Salah! En Mister Salah is de enige mens in dit land die boottickets verstrekt op de barge naar Wadi Halfa in Sudan. En zonder Mister Salah kom je zelfs met visum dus niet in Sudan! Na een kort telefoongesprek met een geirriteerde Mister Salah, Allah vergeve mij dat ik geen vloeidend Arabisch spreek, is de uitkomst dat er pas op 6 December een plaasts is op de autobarge naar Wadi Halfa. De cursus berusten in je lot voor beginners komt nu goed van pas! Overigens deelde Mister Salah nog even fijntjes mede dat als we er niet op zaterdag 04-12-2010 : 09:30 sharp zijn, hij ons alsnog niet mee zou nemen!

Resumee, nog 11 dagen in Egypte. We besluiten de plannen wat bij te stellen en gaan aankomende woensdag bij een 4×4 bedrijf wat klein onderhoud aan de auto laten doen. Er lekt een pakking, nieuwe olie, alle nippels doorsmeren, na de eerste 6000 KM die we nu gereden hebben. Dan weten we in ieder geval zeker dat we goed voorbereid door Sudan rijden en alle voorzorgsmaatregelen hebben genomen die denkbaar zijn. Waarschijnlijk gaan we toch de weg langs de Nijl volgen nu we meer tijd hebben, wat langs deze weg is meer dan voldoende te zien en te beleven!

Cairo was een mooie standplaats, maar de onrust zit in de kont, wij willen weer rijden, diesel verbranden en Sudan ontdekken, ondanks dat we weten dat dat heel zwaar zal worden, volgens de verhalen.