Sunrise & Sunset in Egypt

Na de voorspoedige reparatie van de pakkingen van het uitlaatspruitstuk en het verversen van de olie en oliefilter vertrokken we woensdag de 24ste rond het middaguur uit Cairo. Van het fijnstof heb ik ondertussen eeen stevige keelontsteking opgelopen, dus het werd ook tijd de hoogste tijd. Cairo uitkomen is moeilijker dan 5 kamelen in een vrachtwagen krijgen en dus stapte Marja(met portofoon om aanwijzigen te geven aan de 2 volgauto’s) in een taxi en deze gidste ons de stad uit.

Na +/- een  45 minuten zaten we op de hoofdweg richting Aswan. Het is echter snel donker en op deze weg te rijden in het donker is vragen om een tuintje op je buik, dus niet te lang het lot tarten en een bushcamp nabij een “wegrestaurant” organiseren.

Fel Neon en TL in diverse kleuren gaf aan dat we een “wegrestaurant” naderden. Na enig handen en voetenwerk werd onze bedoeling duidelijk en mochten we overnachten. Om dat te regelen is behoorlijklastig omdat de politie moeilijk doet en de mensen niet in de problemen willen komen. Maar de eigenaar van het “wegrestaurant” was vriendelijk en na enig rondroeien in zijn jurk gaf hij toestemming. We hebben er heerlijk gegeten, maar vraag niet wat en hoe! De tent stond blauw van de rook en stijf van de knoflook! Het verkeer op deze Desert Highway is volslagen maf. Officieel 4 baans met een zandgreppel (vangrail onbekend) men rijdt rustig 2 keer 4 vrachtauto’s dik, rijdt desgewenst tegen het verkeer in, ‘s nacht massaal zonder licht(volkssport nr-1), hard en we hebben dan ook minimaal 6 zeer dodelijke ongelukken gezien! Vrachtwagens 3 zeecontainers hoog opgestapeld met hout, met balen, met eigenlijk alles wat je kunt bedenken. Maar gelukkig soms ook gewone boys on The Road:

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om zoveel mogelijk KM te maken richting Aswan, waar we straks de grens overgaan naar Sudan! Hoe de zonsopkomst in de woestijn is,? Koud, prachtig en razend snel!

De ernstige ongelukken zijn eenvoudig te verklaren. Zonder 5000!!! nummers goede muziek op de MP3 speler zeilt iedere chauffeur uiteindelijke het mulle zand in en dan is het automatisch met je gedaan. We hebben vrachtwagens gezien die als kurkketrekkers krom waren. Maar met de juiste muziek tuft zelfs onze Oldtimer probleemloos 600 KM door droog, maar boeiend gebied!

Gelukkig was het bordje “Tank hier!!, want de volgende 500 KM komt u geen tankstation tegen” in het Arabisch, maar dan heb je als nuchtiger Hollander gelukking zoiets als gezond verstand en had ik net voor “de zandbak” volgetankt.  Na ruim 500 KM kwamen we dit fullservice tankstation van de Shell tegen en konden we weer bijna 70 liter Egyptische diesel bijtanken. En dat was nodig ook!

We rijden vandaag tot Luxor, 580 KM zand, stenen en rotsen. De Nijl schenkt leven en is tevens een groot open riool. Maar het leven wat hij schenkt in vergelijking tot de woestijn is prachtig!

Sunset aan de Nijl! Wij hoorden dat het koud gaat worden in Nederland! Zet gerust de electrische deken een standje hoger, hier is het om 21.00 uur nog 25 graden!