Zambiaanse chaos

Malawi verlaten we met gemengde gevoelens. Een prachtig land, maar ook met heel veel problemen en ondernemers wordt het allesbehalve gemakkelijk gemaakt een succes van hun business te maken. We hebben lang gedubd over de te volgen route richting CapeTown. 

De “easy way” is richting Mozambique en dan de kust volgen naar het zuiden. Of via Mozambique dwars door Zimbabwe en dan naar CapeTown. Maar we willen ook Victoria Falls zien, de machtigste waterval van de wereld en die ligt in Zambia. En als je daar de Victoria Falls rijdt, even 800 Km dwars door Afrika, kom je uit of in Botswana, of in Namibië, of toch nog in Zimbabwe. De 3 landen liggen heel ingewikkeld aan elkaar vast met hun grens. Enfin, dat voor later. We besluiten Zambia in te gaan en op 14 januari stempelen de Malawiaanse douane en customs de paspoorten en Carnet de Passage binnen 10 minuten af!

Rijdend door het traditionele niemandsland wat altijd tussen grenzen ligt komen we 500 meter verder bij een roestige slagboom en een berg geparkeerde auto’s terecht. Overal lopen gastjes rond, die overduidelijk niet tot de Zambiaanse autoriteiten behoren. Nu is dat in Afrika zo wie zo moeilijk, want uniformen kennen ze nauwelijks, laat staan identiteitskaarten. Het blijft spannend wat de snotneus aan je raam wil. Soms je paspoort, vaak geld wisselen, lokaal, maar het liefst dollars. Ik hoef niet uit te leggen dat dit volk slecht is tot achter hun schildklier. De zin “We don’t want to change” is tegen Afrikaanse dovemansoren. Willen ze normaal nog geen poot verzetten, nu rennen ze met je mee terwijl je langzaam doorrijdt. Ooit een rennende Afrikaan gezien??? Wij wel…. Enfin we parkeren de auto en ik ga met de papieren naar een soort van kantoortje.

3 grote glazen wanden, volgeplakt met stickers en andere zooi scheidt mij van een onbeschrijfelijke chaos aan de andere zijde van deze ruiten. Een vrouwelijke douanier, jawel in uniform, zit met haar poten op bureau, met haar rug naar de loketten toe te eten!. Achter aan ander bureau zit een man in aftandse kleding een oneindige berg papieren ongezien af te stempelen. Hij kijkt namelijk naar een aan de muur gemonteerde LCD TV waar een film op draait en waar een vrouw gruwelijk in wordt gemarteld. Het volume van de TV staat standaard op 10+  Achter een derde bureau zit een mannetje mij ongeïnteresseerd aan te kijken met op zijn bureau twee dames die onmiskenbaar zijn ontsnapt uit YabYum.

Uiteindelijk komt er iemand in beweging en mag ik de paspoorten onder het raam doorduwen. “Give me 100 Dollar” wordt er gemeld. Voor de visa! Deze dienen in US Dollars betaald te worden. Gelukkig wisten we dit. Na 20 minuten krijg ik de paspoorten terug met 2 stempels en zijn we 100 $ armer. Ik laat het Carnet zien. Ik dien mij 4 meter naar links te begeven. Daar pakt iemand het Carnet aan en zegt “200.000 Kwacha for Carbon tax” Een officiële toeristenripper, om het milieu te beschermen….. Te betalen in Kwacha, de lokale munt en die hebben we niet. Dat geeft niet, want naast dit kantoortje zit de bank.

Een geblindeerde deur geeft toegang tot een ruimte, iets groter dan een toilet. Daar is een balie, een bureautje met daarachter een jong gozertje met een veel te grote donkere zonnebril met op zijn knie een grietje dat nauwelijks wat aan heeft. Zo gauw ik binnenstap wordt ze eruit gebonjourd. Ik wissel voor 40 $ 200.000 Kwacha en ga terug naar het mannetje met Carnet. Na een kwartier krijg ik het Carnet gestempeld terug en een bewijs dat ik de carbontax betaald heb. Als laatste dient er een lokale verzekering te worden afgesloten. In een zeecontainer zonder deur staat een bureautje met niets erop, en daarachter een meisje wat 3 woorden Engels spreekt. “130.500 Kwacha please, No dollars” Terug naar de bank. Het grietje was ondertussen weer naar binnen geglipt, had nog minder aan en werd er met mijn binnenkomen met dezelfde boog weer uitgeflikkerd. Eigenlijk wel komisch. 32 dollar omgewisseld voor 130.500 Kwacha en terug naar de zeecontainer. Het meisje is toch slimmer als gedacht want ondertussen heeft zij het formulier ingevuld, alles uitgeschreven en was het klaar. Het duurt even, maar we kunnen de grens over.

Helaas, is sta voor de slagboom voor vrachtwagens. Of ik even 10 meter terug wil rijden en 5 meter naar rechts. Daar staat tussen alle geparkeerde auto’s nog een slagboom en die is voor personenauto’s. Maar helaas, de boom gaat niet open. Een vent in spijkerbroek meldt dat er nog roadtax betaald moet worden. Ik moet me melden bij een ander zeecontainer bureautje. Waar we Zambia weer verlaten is bepalend voor de hoogte van de belasting. Ik heb sterk het gevoel dat ik belazerd wordt, en besluit een boel stennis te maken. Het helpt want de tax zakt van 80 naar 40 dollar. Ik raas en tier nog even door in het Engels, roep dat ik geen geld meer heb, maar deze twee heren met zonnebril en gouden tanden in hun gebit laten zich hun zakgeld niet verder door de neus boren. Ik eis en krijg een officieel document en betalingsbewijs. Ik pak eerst 80 dollar die ik zojuist nog niet had en leg deze op de balie. Dan tel ik er 40 van uit, pak de formulieren en loop de het zeecontainer kantoortje uit..

De man bij de slagboom is vriendelijk, vraagt alleen om het verzekeringsbewijs en zonder controle van de auto, de visa, de carbontax en de roadtax rijden we Zambia in. In de auto lachen we er maar om. Dit is Afrika, we zijn er al bijna aan gewend dat toeristen en blanken bij de grens ten allen tijde een poot wordt uitgedraaid. Overigens was Malawi het eerste land waar de grensovergang soepel ging. We zijn intussen “gewaarschuwd” dat Zambia uit via de pont een complete chaos zal zijn. Er is een brug 20 Km verderop naar Namibië die eenvoudig schijnt te zijn, maar er is dus ook een pontje de Zambesi rivier over naar Botswana. Marja wil de brug….Ik..ik wil..het pontje, maar hebben de lezers die mij kennen al wel ingeschat. Even dwars door een natuurpark in Botswana, misschien toch nog even Zimbabwe aantikken en dan door de kalahari woestijn terug naar Namibië. Maar eerst de auto een grote beurt, we zitten bijna op 20.000 Km

Tot later en alle bloggers, Hasan en Nienke in het bijzonder!!!, dank voor alle reacties en meelezen. Wij hopen dat jullie dat blijven doen tot CapeTown!! De foto hieronder is niet Meneer den Uil, wel een fladderaar die overlanders wel zag zitten en niet schuw was.