Bordercrossing Mohembo

Oftewel, de grensovergang van Botswana naar Namibie. Zoals de regelmatige lezer(es) al heeft kunnen vaststellen zijn we ondertussen geroutineerde Afrikaanse grensovergang specialisten geworden, de grensovergang in het meest noordelijke plaatsje van Botswana slaat echt alles.

Ter voorbereiding hebben we alle papieren in 1 map bij elkaar, paspoorten, alle oplichterspapieren die je krijgt bij binnenkomst van het land, zoals carbontax, roadtax, tollmoney, insurance and local gouverment crossingtax. Tevens hebben we het beschikbare papiergeld uitgeteld, de koers bepaald en hebben we ons ingesteld op 2 uur gedoe.

Als we het grensplaatsje in Botswana inrijden staat er een heel groot bord langs de kant van de weg. Helaas geschreven in het Botswaans, maar het kan niet anders dan dat daar op staat : Welkom, u staat op het punt de wereld te verlaten. Het kan niet anders dan dat de mensen die hier wonen daar geld toe voor krijgen. Efin..niets te beleven dus en dat is vreemd want tot zo ver zijn grensdorpen nesten van twijfelachtig allooi met dito bevolking. Nou, niets hier van. Een stoffig dorp met een supermarkt en een ATM machine.

Het dorp uit links staat een keurig hek wat open staat en een netjes blauw geschilderd huisje. Het is echter leeg en de weg loopt door naar een netjes bestrate parkeerplaats die eveneens helemaal leeg is en waaraan ook een keurig blauw gebouw staat. Behalve het zoemen van een airco hoor je niets, in ieder geval geen werkgeluiden. Die zijn zo wie zo zeldzaam maar normaal gesproken is er op grensposten wel enige activiteit. We zijn de enige auto en enige 2 mensen. Geen verkopers, geen geldwisselaars, geen houtsnijwerk, geen autohandelaars, helemaal niemand.

Als ik het gebouw in loop veert er een vrouw verschrikt uit haar burostoel op en kijkt enigszins verrast over de balie. Achter balie 2 en 3 is het leeg. Ze vraagt nog net niet wat ik kom doen. Enige tellen later is ze helemaal wakker en reikt ze mij de gebruikelijke exitformulieren aan. Samen met de twee paspoorten neemt ze e.e.a. aan en stempelt ongezien de paspoorten. Ik mag naar loket 2. Daar is echter niemand, maar na enig roepen komt er toch nog iemand opdagen en deze stempelt ook zonder enige interesse het Carnet de Passage af. Ik excuseer me dat ik hun rust verstoord heb en loop terug naar de auto waar Marja aangenaam verrast is dat ik binnen 10 minuten terug ben.

We rijden de parkeerplaats af, door een bak met ontsmettingsmiddel, langs een eveneens geopend hek en staan bij een eveneens net gebouwtje op Namibies grondgebied. Ook hier verstoren wij merkbaar de zaterdagrust. De bezetting is wel beter, er zitten 2 dames achter de balie. Ook hier geen geldwisselaars of ander geboefte en dat blijkt nu opeens lastig te zijn want we wilden onze Pula graag omwisselen voor Namibische Dollars. En zo mis je opeens de mensen waar we ons 12 grensposten lang aan doodgeërgerd hebben. Het kan verkeren. Dame 1 heet ons welkom in Namibie en na het invullen van het entrance papiertje en 2 stempels is Immigrations klaar met ons. Het Carnet de Passage is lastiger omdat dame 2 de inschrijving doet en de carbontax moet afrekenen, maar wij hebben geen Namibische dollars en de geldwisselaars zijn er niet en de bank in het gebouwtje is gesloten. Geen probleem. Betaal maar als je het land verlaat. Ook dat is Afrika. Customs moet toch echt dat stempel in het Carnet de Passage zetten, maar de man is onvindbaar. Na een minuut of vijf  is er dan toch iemand die bevoegd is. Na het stempel lopen we samen terug naar de auto die als enigste op het douane terrein staat. Als we wegrijden passeren we een checkpoint maar de ambtenaar is naar huis. Zijn huisje is op slot.

En zo rijden we volledig ongecontroleerd Namibie binnen. Geen vragen, geen controle, zelfs geen mensen. Direct ook stopt het asfalt en komen we terecht op de voor Namibie typische gravelwegen. Onverhard en een nieuwe uitdaging voor mens en machine. Een voor ons nieuw verkeersbord wijst ons op de gevaren van de Namibische wegen….