A message from Syria

Vrijdag 12-11-2010, Eindelijk internet. Vanuit een ruimte zo groot als een badkamer, een internetcafe, een verslag van onze reis tot nu toe. Wat een geweldig land is Syria. We worden omarmd, opgenomen en doorweekt met de vriendelijkheid van dit volk.

Na ons vertrek vanuit Istanbul hebben we onderweg overnacht bij Eerste hulpposten en ziekenhuizen in de dorpen. Vriendelijke mensen, nieuwsgierigheid en altijd een deur die open is bij een eerste hulppost.

Voor patienten, maar ook voor die Hollanders die even naar het toilet willen! Kortom, onze doorreis door Turkije is probleemloos verlopen en op de dure diesel na, was het een prima doorsteek naar Syria. Het Turkse landschap na Ankara is voornamelijk leeg. Honderden kilometers lege vlakten, soms wat bergen en een prachtig zoutmeer.

Eindeloos lange wegen, honderden kilometers lang en bijna leeg.

Net voor de grens met Syria sliepen we bij een hospitaal met nabij een Moskee die die avond over ons zou waken. Na wederom vele kopjes thee en half nederlands sprekende turken hebben we ons tentje op hun terrein opgeslagen voor een van onze laaste nachten in Turkije.

En nu, nu zijn we in Syria. De grensovergang is burocratisch, eindeloze papierhandel, iedere pet heeft macht, en voor een dollar ben je opeens de belangrijkste man, maar na slechts 2.5 uur stonden we aan de andere kant van de grens. Auto niet uitgepakt, niemand omgekocht en met een “Welcome in my Country” reden we het eerste stoffige dorp in. Er komen maar weinig mensen op deze wijze Syria binnen, want Marja leek wel de koningin met al dat zwaaien!

We overnachten in Aleppo, een heuse stad, hektisch, chaotisch, maar ook tegelijkertijd erg vriendelijk. Als je de weg vraagt, rijden ze voor je uit, als je iemand aanspreekt moet je eerst even thee drinken, maar je wordt altijd geholpen. En diesel, 15 euro voor een volle tank van bijna 70 liter!!

Vanuit Aleppo rijden we naar de Verlaten Stad. Gebouwd eeuwen voor Chr. en zeer indrukwekkend. Het is onze eerste echte rit buiten de bewoonde wereld. Onze eerste woestijnrit waarbij we op onszelf zijn aangewezen.

We overnachten hier voor de eerste keer “Wild” Maar op het bezoek van een woestijvos na, waren we verder eenzaam en alleen.  De stad is bijzonder, er is nog veel van over, maar helaas hebben ook de Syrieers geen idee wat het precies is.  In Syria is geen democratie en niet alles mag gefotografeerd worden, dus hebben ze leuke monumenten langs de weg staan. Midden in de woestijn op een sokkel. Voor wie het mooi vindt.

We vervolgens onze reis richting Damascus en besluiten dwars door de woerstijn  te rijden over de zogenaamde B-wegen. De kleine dorpjes die je passeert ontvangen je met open armen, maar de weg vragen is ronduit gevaarlijk. Voor je het weet zit je samen met een Bedoeien aan de thee, schapenballen, geitenkaas en geloof het of niet… nee zeggen lukt echt niet.

Maar soms moet je wel vragen waar de weg heen gaat, want behalve in de paar grote steden is het engels van de borden verdwenen. Behalve bij dit bord en daar waren en zijn we toch wel blij mee:

Morgen steken we grens over naar Jordanie. Vanavond nog even genieten van een bruisend en knallend Damascus. Want Moslimstad of niet, de drank vloeit hier rijkelijk, de hoofddoekjes zijn zelfs bijna sexy, het eten kost een losse stuiver en de sfeer is geweldig! Foto’s volgen van deze stad. Als laatste een kiekje van 2 kinderen die we met 2 knuffels van PLUS heel blij hebben gemaakt!

Ho ja, met ons gaat het heel goed, de eerste 5000 km zitten erop, morgen richting Jordanie en dan zien we wel verder. De route Egypte en Sudan worden heel, heel spannend als we alle verhalen mogen geloven, maar dat is voor later!

Dank voor alle reacties, blijf dat doen. We reageren niet altijd, maar leze ze als we kunnen.!

See You in Jordan!