Wat er aan vooraf ging! Oh, hierbij de korte versie.
Afgelopen maandag 06 december moesten we ons om 08.00 uur melden bij de Traffic Police in Aswan Egypte. Een vervallen gebouwtje, waar behalve wij ook nog eens 14 Italianen en 6 Duiters zich moetsen melden voor de procedures. Braaf als wij zijn zat de complete ploeg om 08.00 op de houten banken met tegenover ons een stuk of 8 loketten, met onafzienbare bergen vergeeld papier, stof, kapotte ramen, stoelen en computers. De Egyptische ambtenaren achter de loketten maakten tot een uur of 09.00 geen enkel gebaar dat er gewerkt zou gaan worden. Rond een uur of kwart over negen mocht de eerste Overlander zich melden en werd zijn Egyptisch paspoort en vrijwaringspapiertje ingenomen.
Om 11.00 uur is onze dienstdoener klaar met het innemen van in total 19 van deze formulieren. Hij niet ze aan elkaar en voegt ze toe aan een schier eindeloze berg van andere vodjes. Vervolgens dienen we in kolonne naar de haven te rijden. Het is ondertussen 12.00 uur en zonder enige coaching scheurt eenieder op zijn GPS-coordinaten naar de haven. De ambtenaar die ons begeleidt ziet enkel grote wolken stof als hij in zijn eveneens vervallen dienstauto de scheurende stoet als laatste probeert bij te houden. Hagelnieuwe Landcruisers van de Italianen bepalen het tempo. Zo rond de 90 KM per uur. Enfin…. In de haven(16 KM buiten de stad) aangekomen sluit de ambtenaar geel van het stof als laatste aan.
Achter de hekken van de douane(Ahum) worden de auto’s gecontroleerd op bommen en illegale handel. Een ambtenaar in uniform stelt zich voor en vraagt om baksis(smeergeld) Voor 20 Egyptische ponden hoef je de auto niet leeg te halen. Alle chauffeurs betalen, maar ik heb alleen een briefje van honderd. Ik geef hem dat heel publiekelijk en vraag om wisselgeld. Eerst heeft hij dat niet. Waar op ik de 100 EP terugpak en de auto dicht doe. We zijn klaar… Dan gaat hij naar een collega en komt keurig terug met 80 EP. En opeens is de auto gecontroleerd en mag ook ik door naar het volgende loket. Corruptie kent ook wisselgeld!
In een nieuwe rij koop ik een kaartje voor de auto (de zaterdag ervoor hadden we een kaartje voor de passagiers gekocht) Met dit kaartje ga ik naar een volgend loket waar ik het Carnet de Passage moet inleveren en het autokaartje wordt verwisseld voor een nieuw kaartje wat aan het Carnet wordt toegevoegd. Met dit setje moet ik me melden bij Customs. Deze zit een een gebouw verderop waar de ramen deels zijn verdwenen, een Brabandse varkensstal schoner is, maar waar deze man kantoor houdt. Deze neemt het Carnet de Passage in en gebaart een Egyptisch kwartiertje later terug te komen. Uit ervaring weet ik dat dit minimaal een uur is, wat ook blijkt te kloppen. Ik krijg het Carnet de Passage terug en dien me te melden bij 2 andere heren van Costums. Zij gaan tegen betaling van 50 EP de auto nogmaals onderzoeken en klaren de auto vervolgens binnen 2 minuten uit. Nu dien ik nog Egypte te mogen verlaten. Ik voeg mij in een rij en krijg een rose papiertje. Dat vul ik in en tegen betaling van 2 EP krijg ik een postzegel die ik in het paspoort mag plakken. Vervolgens dien ik met paspoort mij te melden bij de politie, 2 loketten verderop. Daar wordt alles nogmaals bestudeerd en krijg ik een stempel. Ik mag Egypte met auto verlaten, nadat ik mij bij het laatste kantoortje heb gemeld waar ik opnieuw een papiertje moet invullen wat het bewijs is dat ik daadwerkelijk op deze dag het land verlaat. Of je langer zou willen blijven…… Het is ondertussen ruim 2 uur later!
Het laden van de passagiersboot, met honderden pakketten van schotelantennes, TV’s, balen meel en rijst, kleding, dozen snoep en veel te veel mensen is een niet te beschrijven schouwspel. Pezige mannen rennen met de honderden pakketten en balen de loopplank op en af, schreewend en gebarend, tussen de passagiers en andere mensen door. Dit schouwspel duurt tot ruim 17.00 uur.
Aan boord is het een grote chaos. Ik zal jullie de staat van het sanitair besparen, er lezen kinderen mee. Op de boot krioelt het van de mensen, baggage, schouwers, en de verdwaalde overlanders. Er zijn cabins, maar die zijn reeds lang geleden geboekt door de locals,niet om in te slapen, maar om vol te stouwen met vracht. De banken benedendeks doen denken aan de zitjes in de paardentram van Haarlem naar Scheveningen in 1894. Je zit 3 aan 3 tegenover elkaar. Wij hebben plaatsgenomen in het vrouwengedeelte. Daar wordt je minder lastig gevallen als op de mannenafdeling, die ook nog eens 5 maal per dag op blote voeten een (schiet)gebedje richting Mekka afvuren. Kleurrijke vrouwen en kinderen, maar ook een enkele man maken een boel gezellige herrie. We zijn een bezienswaardigheid, maar ook gast en dienen dus aan de Thee. Gezet van (Nijl)water??
Waar je ook kijkt zie je pakjes. Ik mag in het ruim kijken, waar het werkelijk tot de laatste cm is volgestouwd, de gangboorden, maar ook op het enige dek zie je niets anders dan mensen en pakketten. Soms een meter hoog opgestouwd, als muurtjes waarbinnen de Soedanees een bed heeft gemaakt voor de nacht. Lopen over het schip is vrijwel onmogelijk. O ja, er is ook een kombuis waar lustig gekookt wordt, kip, rijst, eieren, thee, broodjes, een soort goulahs. Overigens zeer smakelijk, maar de “borden” en de afwas laten toch wat te wensen over.
De auto’s staan uiteindelijk op 2 barges! Als je maar genoeg duwt dan lukt dat wel. Gelukkig is alles uitermate goed verzekerd en wordt er ruimhartig uitbetaald bij ongelukken. Ondanks de steile hoek lukt het oprijden net en kan zelfs de laadklep nog dicht. De barges worden gesleept en varen niet ‘s nachts omdat deze geen rader hebben en varen op zicht! Deze doet er ook minimaal 2 dagen over, maar soms wel een week. Gelukkig hebben we daar geen invloed op!!! Het passagiersschip vaart op zicht en een rader uit 1950. Een rondbliepend schermpje van 20 cm doorsnede moet de kapitein en zijn 3 helpers informeren over de route. Het passagiersschip doet er 20 uur over en zal op dinsdag in Sudan aankomen.
De tocht over de Nijl en Lake Nasser is erg mooi en als het donker is zie je meer sterren dan je ooit in Nederland bij elkaar hebt gezien! Onderdeks is het rond een uur of 10 ‘s avonds eigenlijk niet meer te harden. Als je van buiten komt wordt je overrompeld door een sterke, prikkelende zure lucht die omhoog dampt langs de enige trap naar het bovendek. Mensenzweet, overstroomde toiletten, het kombuis, blote moslimvoeten, en veel te veel mensen op houten bankjes. Nog maar 10 uur te gaan!!
Om een uurtje of 12 de volgende morgen arriveren we in Wadi Halfa in Sudan. De avond ervoor hadden we opnieuw een formulier moeten invullen met de standaard vragen en de volgende morgen(dinsdag) nogmaals een soortgelijk formulier.
Als een Soedaneese bromsnor ons vanaf de kade ziet staan roept hij met een grote glimlach:
Welcome to Sudan!
De douane deed niet moeilijk en met een paar Landrovers worden de Overlanders naar een “hotel” gebracht waar het lange wachten op de auto’s kan beginnen.
Laatste reacties