Op 13-12-2010 verlaten we Sudan met enige weemoed.We zijn er te kort geweest om de highlights te zien, maar het heeft een geweldige indruk achtergelaten. We rijden van Khartoum naar Moyale, waar we onderweg nog 1 nacht slapen in het meest ranzige, verschrikkelijkste hotel wat we ooit hebben gezien. We hadden geen keus, het was al donker, maar dit was letterlijk eens maar nooit meer. Kakkerlakken van 4 cm groot, ratten die je tussen de plafonds hoorde rennen, een toilet waar je gelaagd je voorgangers kon identificeren, een bedlaken waar je zelfs je oliepeilstok van je motor niet aan wil afvegen. De staf was echter uitermate vriendelijk en de mensen in het dorp die avond zien nauwelijks toeristen(rara) en hebben alles goed gemaakt in hun warme welkom, de leuke foto;s het handen schudden en de kopjes thee!
Sudan uit was een zaak van een paar stempels, wat gekrabbel en weg uitgeschreven waren we. Ethiopia in bleek wat lastiger. Een juffrouw in een klein kantoortje had 6 dikke boeken en een klein kind. Paspoort voor paspoort checkt zij het nummer met de 6 boeken om te zien of we geen misdrijf hebben begaan in Ethiopia. Uitleggen dat we Ethiopa in willen en niet uit helpt niets en ruim een uur later heeft ze de paspoorten gecontroleerd met de 6 dikke handgeschreven boeken! Zucht, zucht.
De auto is een ander verhaal. Sinds 4 weken dient er een brief van de Nederlandse ambassade uit Addis in je bezit te zijn, niet ouder dan 5 dagen, waarin staat dat de ambassade de volledige verantwoordelijkheid neemt in het geval van problemen. Die brief moet met datum gefaxt worden naar de grens. Een grens met bouwval gebouwtjes, laat staan een werkende fax. We hebben op de Nederlandse ambassade in Khartoum deze brief gevraagd en gekregen. Maar de douanier (overigens zonder uniform) accepteert de brief niet. Hij kan nauwelijks lezen,maar het woord Addis ontbreekt en hij weigert het Carnet de Passage te stempelen. Daar we al 3 uur bezig zijn en het stempel de laatste hobbel is laat ik hem 50 Dollar zien. Direct stempelt hij het Carnet de Passage af. Ik geef hem vervolgens 25 Dollar. Hij protesteert hevig, maar ik heb het Carnet de Passage onder de arm, paspoorten waren al gestempeld en de auto stond al geparkeerd in Ethiopa. Hij dreigt en ik geef aan dat ik zijn baas wil spreken. Als ik wandelend naar het kantoortje loop bindt hij in en kunnen we alsnog doorrijden. De middelvinger is zijn laatste Dutch Impression.
Later horen we dat iedereen stevig in de problemen komt aan de grens, dat niemand er meer door komt, ook niet met veel geld en dat er daadwerkelijk een brief uit Addis moet zijn.
Wij zijn op weg en daar draait het om. Het lijkt wel direct aan de grens van Ethiopia de bergen beginnen. En bergen heeft Ethiopia, dat hebben we geweten. Maar dat later.
Het landschap verandert dramatisch. Heuvels, bergen en diepe canyons. We kamperen op het terrein van een Nederlands stel aan het Lake Tana. Een Nederlands stel doet hier zijn best om een campsite te runnen samen met het dorp. Het is nog is opbouw, maar een geweldig plekje om een paar dagen bij te komen.
Met enkele andere overlanders staan we op een terrein bij het plaatsje Gorgora. Omdat de grens zo lang geduurd heeft komen we pas in het donker aan. Daardoor moeten we voor het eerst in het donker offroad rijden en samen met een heel stenig en voor ons nauwelijks begaanbaar pad komen we op de camping waar we hartelijk worden ontvangen. Koud biertje en een goede maaltijd na een lange dag! We staan onder een honderden jaar oude vijgenboom met uitzicht over het meer.
Over het terrein loopt een droge bedding die tevens de afscheiding is. In de loop van de morgen komen de herdertjes een koeien en geiten naar het meer brengen om te drinken.
We hebben de woestijn en het zand definitief ingewisseld voor rieten hutjes, koeien, kleurrijke mensen, het “echte” Afrika.
Laatste reacties