Ethiopia is niet te beschrijven. Zo ontzettend arm, zo kleurrijk, enorm vriendelijk, en met zo ongelofelijk veel mensen en dieren die allemaal langs, of eigenlijk op de weg wonen en leven. De weg is van de mensen en dieren, maar zeker niet van de auto’s en vrachtwagens. Omdat we voor de gevaren van rijden in Ethiopia gewaarschuwd waren heb ik op de campsite aan Lake Tana een extra claxon gemonteerd. Gekocht in Khartoum, bedoelt om in te bouwen in vrachtwagens. Meer dan genoeg geluid!
Waar je ook komt, hoog in de bergen, in ogenschijnlijk verlaten gebied, als je stopt zijn er binnen 30 seconden mensen, voornamelijk kinderen. Even plassen is bijna onmogelijk tenzij je meekijken geen probleen vindt. Wild kamperen is kansloos. Kinderen maar ook volwassenen blijven de hele nacht bij je staan. Willen je wat verkopen, of zijn gewoon nieuwsgierig, maar blijven de hele nacht bij je staan. Een hotel of een beveiligde campsite is de enige optie.
Ethiopia is een groot agrarisch gebied als je er doorheen rijdt. Ogenschijnlijk is elke boom van formaat omgekapt voor het stoken van de kookpot en de kachel omdat het ‘s avonds koud is. Er zijn ongelofelijk veel koeien en kuddes op de weg, langs de weg en samen met de mensen leeft het langs de weg.
Dag en nacht zijn er stromen mensen die links en rechts van de weg ergens heen lopen. Het lijkt een eindeloze stoet van mensen. Daar tussendoor beweegt zicht het verkeer. Zware trucks van de UN, honderden!! met nog steeds voedsel voor de mensen, want er is nog steeds honger! Vrachtwagens met koeien en goederen en de eindeloze totaal afgeragde busjes die fungeren als taxi!
Ethiopiers willen best wel op de foto, voor een Birr(20 in een Euro), of voor een Pen. Maar ook zomaar, omdat ze trots zijn, omdat het voor hun een kans is om zichzelf even te zien in je schermpje!
Deze oude man wuifde ons van ver al toe, wandelend in een ogenschijnlijk leeg landschap. Toen ik stopte maakte hij een gebaar dat hij op de foto wilde. Zijn hoedje ging onder de jas, en nadat zichzelf op het schermpje van de camera had gezien zette hij zijn hoedje weer op en zei : Goodbye Friend.
De Birr is het nationale geld. 20 in een Euro en veel mensen hebben zich aangeleerd om een Birr te vragen als je de camera op ze richt. Vooral jongens willen geld van je voor een foto. Toen we dit jongetje inhaalden en hij onze remlichten zag oplichten zette hij het op een lopen richting ons. Hoewel hij zijn handen vol had liet hij merken wel op de foto te willen, voor een Birr
Het is moeilijk, maar toegegeven, meisjes zijn slimmer.De meeste meisjes die langs de weg lopen willen wel op de foto, maar niet voor een Birr, maar voor een pen. Want die zijn duur, nauwelijks te krijgen en met een pen kun je naar school. Voor 3 pennen dit mooie plaatje!
Het is onmogelijk om in dorpen te fotograferen. Binnen seconden staan er 10-tallen mensen om je heen en is het kansloos een foto te nemen. Je wordt letterlijk onder de voet gelopen door de mensen. Iedereen wil op de foto voor die Birr en je moet letterlijk je vege lijf redden. Helaas hebben we dus nauwelijks een foto van de dorpen langs de weg. Het is eenvoudigweg te “gevaarlijk”
Even een voorbeeld. Langs de weg verkopen de mensen van alles, maar vooral fruit. Wij zagen een jongen met 5 aan elkaar geknoopte ananassen. Hij leek de enige jongen in de directe omgeving. Toen we dan ook stopten rende hij op ons af en toen ging het direct fout. Binnen 10 seconden stonden er minimaal 10 andere jongens om de auto met ananassen die letterlijk door de half geopende ramen van de auto naar binnen werden geperst aan de kant van Marja en bij mij. De prijs zakte in luttele seconden van 50 Birr naar 20 Birr en ondertussen hadden we minimaal 8 bundels van 5 ananassen in de auto liggen. Nu hebben we de deuren altijd gelockt, anders waren er zeker nog 10 bundels naar binnen gegooid. Om onszelf te reden ben ik langzaam gaan rijden ondanks de mensen voor en naast de auto en hebben we de eerste jongen al rijdend 20 Birr gegeven en hebben we de overige bundels door het half openstaande raam letterlijk teruggegooid. Erg leuk… maar een wijze les geleerd. Op de foto zie je Marja met 1 bundel, kun je nagaan hoe het er in de auto uitzag toen er van 2 kanten van deze bundels door het half open raam naar binnen werden geperst.
Soms, heel soms was er een moment dat je niet opgemerkt werd en dan is een mooie foto de beloning. Overigens kun je in dit land beter niet reincarneren als ezel, want dan ben je leterlijk een ezel!
We zijn ondertussen op weg naar Addis Abeba.
Laatste reacties