The Trans African Highway

Er zijn 3 mogelijke routes om vanuit Ethiopia Kenya in te komen.

Optie 1 is erg noordelijk. Een redelijk goede weg maar langs de grens met Somalieland. Nu weten we dat Somaliers graag een bootje kapen, maar ook niet vies zijn van een Landcruisertje. En hoewel wij een oud beestje hebben lijkt deze optie ons geen goede keuze. Een goede weg, maar mogelijk je auto kwijt.
Optie 2 is via Lake Turkana in het zuiden. Een weg die deels loopt in uitgehakte rotsen, bolders(ronde stenen) zo groot als voetballen en alleen voor zeer ervaren 4×4 rijders is weggelegd. Ook geen goede keuze dus. Daarbij kom je illegaal Kenya binnen en moet je alsnog naar Nairobi om al het papierwerk te regelen.
Optie 3 is de Trans African Highway. Dwars door de Moyale Dessert, 400 KM onverharde track met stenen, scherp als messen, wasbord ribbels in de weg van wel 20 cm hoog en zand. Bijna iedereen komt uit deze hel met schade. Er is halverwege een dorp, maar uiteindelijk moet je alle 400 KM rijden en overleven. De grensfaciliteiten zijn echter uiterst simpel. 3 stempels uit en 3 stempels in en 40 $ tax en je bent in Kenya.

We gaan voor optie 3. Op 21-12 rijden we probleemloos en snel de grens over en vrijwel direct begint de hel. Zand, stenen en ribbels. Als je denkt dat het wel gaat en je geeft een klein beetje gas,voelt het of je auto letterlijk uit elkaar valt. Je probeert om de stenen heen te sturen, maar je bent eigenlijk kansloos.

De weg is niet meer dan een track. Er zijn 2 theorieen hoe je hier moet rijden. Heel, heel langzaam, ongeveer stapvoets, maar dan is 400 KM een hel. Of heel hard, dan schijn je te zweven over de stenen en ribbels, maar je auto krijgt ongelofelijke dreunen en klappen. Wij kiezen voor de eerste optie. We stellen ons in op 20 uur rijden met 20 KM per uur.

We worden een keer of 8 ingehaald, maar al deze snelheidsduivels halen wij uren later alsnog weer in. Kapotte schokbrekers, aan gort gereden banden en velgen, gebroken bladveren zijn hun deel. Onze sukkelsnelheid lijkt voor onze auto de juiste optie. Toch vallen er spontaan onderdelen van de auto, breekt de beugel van de claxon, trillen de schroeven uit de panelen, vallen de verstralers letterlijk uit elkaar in onderdelen. En het wordt alsmaar erger.

Na ruim 10 uur rijden komen we in het donker aan in Marsabit, een plaatsje gebouwd op de oude vulkaan die dit landschap heeft gevormd,  op ongeveer de helft van de track. We slapen bij de Katholieke missiepost en blijven 1 dag staan om bij te komen van de eerste 200 KM, om onderhoud te plegen en om ons op te laden voor de tweede 200 KM. We ontmoeten dolgekke Kenyanen op de missiepost en eten mee uit de Katholieke pot. We slapen in een keurige stenen barak met Jezus aan het kruis aan het voeteneinde. Er gebeurt die nacht helemaaaaaaaaaal niets. We hebben weinig schade en 23-12 beginnen we aan de 2e 200 KM tot waar het door Chinezen aangelegde asfalt begint.

Onderweg worden we nog een keer ingehaald

Als we na 400 KM het asfalt raken krijgt de HJ60 enorm op zijn donder en blazen we er met 120 KM vantussen om het rode zand van ons af te blazen. Het blijkt kansloos. Het zand zit in alle hoeken en gaten, is fijner dan stof en werkelijk alles binnen en buiten is rood. Je kunt het wegblazen, maar het blijft zitten. Dat wordt een grote poestbeurt in Nairobi.

Maar geen kapotte velgen, banden, schokbrekers en bladveren. We hebben Moyale letterlijk overleeft!!!