Kenya, of Kenia. Het land van de natuurparken en gamedrives bezoeken wij slechts een paar dagen. Van Moyale naar Nairobi overnachten we in Marsabit om even bij te komen. Marsabit heeft een mooie krater die eveneens de oorzaak is van de ergste weg in Africa waar ik eerder over schreef. Ruim 1000 mtr diep en met waarschijnlijk een oorverdovende knal heeft hij al die stenen en rotzooi het land ingeslingerd!
Langs deze 400 Km weg door de woestijn passeren we stoffige typisch Afrikaanse dorpjes waar de mensen nog in de traditionele kleding lopen. Stoere krijgers in een rokje en met een heuse speer. De vrouwen dragen bontgekleurde kleding en om hun nek dragen ze rijen dik kleurige kralenkettingen. De mensen zijn echter niet heel erg vriendelijk en we hebben de handen vol aan de “weg” zo foto’s zijn er helaas niet. Zo gauw we het asfalt raken zien we eigenlijk geen mensen meer en in het eerste dorp langs het asfalt lopen de mensen in jeans. Waarschijnlijk lopen de memsen in de uitgestrekte parken nog wel in de traditionele kleding, maar wij gaan omhoog richting Uganda! Toch zag ik kans 1 knap gezicht te “vangen” An officer on duty!
De route richting Uganda is erg mooi, we stijgen wederom hoog de bergen in en daardoor hebben we een fantastisch uitzicht over het Keniaanse landschap en de gedoofde vulkanen.
Onderweg bezoeken we een prachtig park. Parken bezoeken is toch een wat vreemde bedoening. Je bent een non-resident en daarom mag je de volle pot betalen. Voor dit park 60 US Dollar PP en natuurlijk nog wat voor de auto. Je rijdt vervolgens in een file het park in en dan kun je je eigen route over de verharde paden bepalen. Het park wat wij bezoeken staat op de top 5 van parken, helaas ook wat betreft de prijs en het is duidelijk dat je dit niet eindeloos kunt doen. Lake Nakuru National Park heeft als hoogtepunt de neushoorn en die hebben we dan ook gezien!
Verder is het park rijk aan zebra’s, buffels, gazelle-achtigen, maar vooral bekend om de flamingo’s. Helaas kun je daar niet te dicht bijkomen, maar de foto geeft de sfeer wel goed weer!
Onderweg naar Uganda staan we even stil bij het bord wat aangeeft dat we de equator passeren. Vanaf dit punt stroomt ons bloed dus andersom door het lijf! Heel, heel even is dat een vreemd gevoel, maar daarna is alles weer als vanouds!
Kenya is ongetwijfeld erg mooi, maar ook heel erg duur! Voor ons is het een doorgangsland naar Uganda en Lake Victoria om via Rwanda in Tanzania te komen. De route die we gaan volgen hebben we al een paar keer bijgesteld. Afhankelijk van de voortgang, de conditie van de auto en de mogelijke routes. Deze zetten we tot in detail uit in onze GPS zodat we weten of we op asfalt, bad condition, gravel of zelfs rough road rijden.
Beste Arjen en Prinses,
Vanuit Nederland waar de sneeuw langzaam smelt en het groen weer zichtbaar word, wens ik jullie beide een gezond maar ook een behouden en voorspoedig 2011. Denk terug aan die mooie tijd die jullie hebben beleefd maar vooral de mooie tijd die ook nog komt in 2011.
Veel geluk en voorspeld in 2011 voor jullie beide.
Hasan
Nb. Ik dacht dat Hirschi Ali in Wassenaar woonde. is ze toch het leger in gegaan ?
Hoi globetrotters,
Wij wensen jullie een heel mooi nieuwjaar en veel geluk en gezondheid voor 2011!
Erg leuk om jullie avonturen in het mooie Afrika te volgen. Geniet ervan en een voorspoedige reis gewenst verder.
groetjes Karin en Siem
De beste wensen voor 2011!!!
En ik denk dat we dezelfde dieren hebben vastgelegd, straks maar een keer vergelijken
Blijft leuk om jullie avonturen te lezen!
grts Nienke
He wereldreizigers,
Nog een heel gelukkig nieuwjaar voor jullie beiden.
We hebben je met oud & nieuw gemist Marja!!
Weer mooi om de verhalen te lezen en de prachtige foto’s.
Spannend hoor! Ben benieuwd hoe het verder gaat.
Veel liefs vanuit Zwollywood,
Eric, Erna, Lars en Maud.
Allereerst, het kan nog net, de allerbeste wensen voor 2011
Een geweldig avontuur, leuk om jullie te kunnen volgen.
Goede reis, en tot later dit jaar
Erik
Wat een avontuurlijke onderneming.
Bij het lezen van jullie verslag zie je hoe groot de verschillen nog steeds zijn met Nederland.
Jullie ervaringen over de verkwisting van materieel door hulporganisaties is niet alleen van deze tijd.
In 1985 ben ik zelf in Angola geweest daar zie je ook Nederlandse bedrijven net zo te werk gaan.
Dat de bevolking soms afwijzend kan zijn wordt weer goedgemaakt door de gastvrijheid in afgelegen gebieden.
Nog veel plezier en tot de volgende etappe.
Ton