Welcome to Uganda

27 December rijden we eenvoudig de grens over naar Uganda. Er staat aan de Keniaanse kant een file van 10 KM vrachtwagens, of wat er voor door moet gaan. We passeren de file stapvoets op de slechts 2-baans weg waarvan het asfaslt totaal aan gort gereden is. Vrachtwagens die Kenia inrijden dwingen ons om ons haaks tussen de vrachtwagens te wringen. Aan de Keniaanse kant wil een vrouwelijke officier geld voor het stempel in het Carnet de Passage. Moe van het gehussel om geld wens ik haar des Kouffelds een staande middelvinger en verlaat Customs zonder stempel. Immigrations, de afdeling een hutje verderop stempelt de paspoorten eenvoudig uit en als ik hem vraag ook een stempel in mijn Carnet de Passage te zetten wordt deze ongezien afgestempeld. Problem solved!!

Aan de Ugandeze kant gaat alles erg soepel. Customs stempelt het Carnet en Immigration stempelt het visa in de paspoorten. De soldaat aan de poort duwt een groot boek onder onze neus en we mogen zelf alle gegevens invullen en het stempel zetten. Was dit nu een slimme of een luie Afrikaan? Efin, we zijn Uganda binnen en zetten de reis voort naar Sipi Falls. Watervallen van meer dan 80 meter hoog.

Na 10 KM Uganda maken we kennis met de politie. Langs de weg staat een man in een hagelwit pak te zwaaien als we langs rijden. Het ziet er niet uit. Een spierwit, hagelwit pak met daarop een pikzwarte kop, het lijkt meer op een clown dan een politieagent. Drukke handgebaren maken duidelijk dat we toch echt moeten stoppen. Lichtelijk geirriteerd komt hij naar ons toe lopen. “Are You Blind, Sir? Hij maakt mij duidelijk dat hij al even stond te zwaaien en dat dat betekent dat je dient te stoppen. Ik leg uit dat het op zwaaien leek en niet op een stopteken. Als ik hem aanbied even terug te rijden en hij opnieuw gaat zwaaien, is het ijs gebroken. Een controle van rijbewijs en een lesje handgebaren verder vervolgen we onze weg naar Sipi Falls.

Sipi Falls ligt in de bergen en is slechts 100 KM van de grens. We maken een bijna klassieke fout om te denken dat we dat in 2 uur wel kunnen rijden. De weg is ontzettend slecht, gaten in de weg waar je beide voorwielen tegelijkertijd inpassen zorgen ervoor dat we na bijna 5 uur ploeteren slechts 50 KM hebben afgelegd. Het is dan al donker en we overnachten op het parkeerterrein van een 5***** hotel, met gebruik van douche en keuken! De volgende dag rijden we door naar Sipi Falls, hoog in de bergen. De natuur is prachtig en we staan op een kleine camping met uitzicht op de drie watervallen. Wandelend met een gids lopen we in een uurtje naar de watervallen, waar je onder het water wat ruim 86 meter naar beneden komt kletteren kan staan.

Vanuit Sipi reizen we een paar dagen later door naar Kampala, de hoofdstad. Onderweg bezoeken we Jinja, waar we de bron van de Nijl bezoeken. Diezelfde Nijl waar we in Egypte en Sudan zo lang langs hebben gereden. Op de grens van het Victoriameer welt het water uit een bron omhoog. Deels loopt dit het Victoriameer in, deelt loopt het over een natuurlijk verval samen met water uit het Victoriameer de rivier de Nijl in. Helaas hebben de Ugandezen de plek verziekt met te dure bootjes die je kunt huren, per kwartier. Kraampjes met houtsnijwerk en 10 $ parkeergeld maken het circus kompleet. Maar ja, de bron van de nijl, een van de langste rivieren ter wereld wil je niet missen.

Kampale is een echte Afrikaanse stad. We staan op een campsite in de ambassadewijk. Prima plek, maar we besluiten toch om oud & nieuw niet in de stad te vieren. Lake Victoria heeft hagelwitte stranden en op oudjaarsdag rijden we van Kampale naar de kust van het meer, een uurtje rijden Tanzania in.