Namibie heeft nooit in onze planning gezeten om doorheen te rijden richting Cape Town. Toch is Namibie een van de mooiste Afrikaanse landen. Goed georganiseerd door de Duitsers en de Engelsen, en toch ook nog steeds Afrikaans. Ze spreken er Namibisch, Afrikaans, Engels en Duits door elkaar.
Het heeft niet de charme van de corrupte agenten, de bouwvallige kantoortjes en het onvermoeibare optimisme om toeristen, lees blanken, een stevige poot uit te draaien. fixed prices, supermarkten met scannende kassa’s en mensen die kunnen rekenen waardoor je je wisselgeld niet hoeft na te tellen. Afdingen en pingelen hoort er ook niet meer bij. Daarentegen heeft Namibie geweldig mooie parken die betaalbaar zijn en die waar bieden voor je geld! Kortom, we vermaken ons prima en kunnen even wat gas terugnemen nu we weten dat we nog 14 dagen hebben voor het laatste stuk naar Cape Town. Hoewel dit nog steeds +/- 4.000 Km zal zijn.
Als we Grootfontein verlaten rijden we over asfalt naar Outjo, een gehucht waar omheen voornamelijk farmers wonen op enorme landerijen. Niet zoals wij ze kennen, groen en sappig gras, maar een gebied met hoge struiken en kleine bomen waartussen de vleeskoeien grazen. De oorspronkelijke vegetatie blijft onaageroerd.. Het ziet er groen en leeg uit en je kunt tot de horizon kijken zonder iest van menselijke bewoning te zien, alleen de hekken om de enorme kavels verraden menselijke bewoning. We komen nauwelijks iemand tegen.
We overnachten in Outjo, waar we inkopen doen, onze blog bijwerken en proberen wat te internetten. Outjo lijkt wel een klein Duits gehucht met op de bedrijven : Wilhelm Wurst ab 1951. Verder is Outjo voor veel mensen een dorp waar ze overnachten voordat ze het Etosha park in gaan. Wij hebben besloten Etosha niet te bezoeken. We spraken diverse mensen die tot de assen in de grijze modder hadden gezeten, modder die nog steeds aan onze auto zit sinds ons laatste avontuur in een ander park. De Etosha Pan is overstroomd door de vele regen en heel veel dieren zijn weggetrokken naar gebieden waar je niet kan of mag komen.
Vanuit Outjo rijden we richting Torra Bay aan de Atlantische kust. Een rit van een 300 Km waar we onderweg nog een park bezoeken waar een bos is gevonden van versteend hout 2.4 miljoen jaar oud. Het bijzondere is dat het hout niet uit Namibie komt, maar uit Angola. Grote complete boomstammen liggen er, bomen van 35 meter lang, maar ook brokken die er uit zien alsof ze zo de open haard in kunnen.
Het landschap verandert snel na het park en binnen 100 Km is er van de groene heuvels niets meer te zien en wordt het duidelijk dat we langzaam maar zeker wederom een woestijngebied in rijden. Behalve dat het warmer wordt, moeten we ook weer stevig klimmen en er zijn zelfs een paar stukken waar we terug moeten naar de 1ste versnelling. Het asfalt heeft ons dan allang verlaten en moeten we het doen met zand, gravel en wasbordwegen.
Skeleton Coast Park mag je alleen bezoeken met een permit, die normaal alleen te verkrijgen is in Windhoek. Gelukkig blijken ze aan de poort niet moeilijk te doen en na het betalen van 170 N$ mogen we verder. Rode, witte en grijze bergen, zandvlakten met alle mogelijk denkbare luchten worden onze horizon. Het is bijzonder mooi en nauwelijks op een foto vast te leggen.
Het lijkt op een maanlandschap. Zonder bomen en struiken. Maar omdat het ook hier regentijd is, zie je wel kleine plantjes en soms een groene waas over de rotsen. Het zand verkleurt door de schaduw van de wolken en heeft bijna alle denkbare kleuren.
Hoewel we goed voorbereid zijn is het toch nog een zware tocht. Het off-road rijden is wederom een forse belasting voor de auto, maar nieuw voor ons is het vele zachte zand. En hoe dichter we bij de kust komen, hoe meer zand en duinen we zien en moeten passeren. Geleerd van onze fouten rijden we op veel zachtere banden en schakelen we bij zand direct de 4×4 in. Het gevolg is dat we veel sneller ongemerkt wat meer risico nemen omdat de voorheen moeilijke stukken nu voor ons eenvoudig te berijden zijn.
Aan het eind van de middag zien we het bordje Torra Bay. En daar hadden we vooraf een heel ander idee bij! Een plek om een paar dagen te staan, de was even te doen, lekker koud biertje drinken, dat Zuid-Frankrijk gevoel. Na 2 seconden waren die beelden van ons netvlies verdwenen en stonden we bij een klein stenen gebouwtje 200 N$ af te rekenen voor een plot Wherever You Like!
Laatste reacties