Dat schaatsen niet mijn sterkste kant is, mag nu wel duidelijk zijn, autorijden is duidelijk meer mijn hobby! Na een maandag doorrijden arriveren we rond acht uur ‘s avonds in Arnoldstad. Een nietszeggend dorpje in Oostenrijk wat ‘s winters tot leven komt als skioord en zomers samen met Slovenie, Italie en Oostenrijk een drielanden punt vormt. In een typisch Oostenrijks gastenhuis overnachten we op te oude doorgelegen matrassen maar wel met de duitse sauberheit!
In de eetzaal houten schrootjes en geblokte tafelkleedjes. Geen pin, alles cash, maar wel een handschreven bonnetje! Overigens was de op leeftijd zijnde eigenaresse uiterst vriendelijk en de handgezette koffie prima te drinken. Daarbij hadden we in hetzelfde dorp de avond van onze aankomst uitmutend gegeten in een lokale eettent. Uitermate lekker stukje vlees, mooi opgemaakte borden en voor een paar euro’s waar je in Nederland niet voor bij de Mac kunt eten! We besloten om niet direct naar Kroatie te rijden, maar even rond te neuzen in Slovenie. De grensovergangen waren al Europroof want de ambtenaren zijn er opgedoekt en alleen een paar lege en vervallen oude glorie gebouwen herinneren nog aan de oude wereld. Toch gek, decennia lang mochten mensen pas doorrijden na uitvoerige controles, stempels en visa, en nu na een akkoordje in Brussel, rij je zonder de voet van het gas te halen het nieuwe Europa binnen. Hoe snel heilige huisje kunnen vallen! Efin, na deze teleurstelling, ik had graag een stempel in mijn paspoort gehad, kozen we voor een bijzondere route langs Slovenie’s en Europa’s mooiste rivier te rijden. Deze rivier is turkoise blauw van kleur en wereldschrijver Hemmingway was er al liederlijk over. En..het moet gezegd worden, de rivier de Soca is adembenemend mooi. De weg die we rijden overigens ook en even was ik blij niet de HJ60 onder het pedaal te hebben. Steile soms wel 20 graden hellingen, nauwelijks breder dan een auto, met meer dan haakse bochten waarbij ik nog net niet moest steken om ze door te komen, zou voor mij met de HJ nog een hele uitdaging zijn geweest. Maar het moet gezegd waren, een adembenemende mooie route.
Slovenie blijkt niet arm, vriendelijk en maar nauwelijks goedkoper dan het door Roofridders bestuurde Nederland. Een kop koffie kost een Euro, een campingovernachting voor 2 personen, een tent en een auto, 20 euro en ook de prijzen in de supermarkt komen te vertrouwd over. Geen oude Trabantjes, oude echtpaartjes op ezelkarren, maar nieuwe rijken in gepimpte Golfjes en Audi’s A-groot. Het land is de helft zo groot als Nederland en heeft 2 miljoen inwoners. Het is er totaal niet crimimeel, volgens eigen zeggen heeft het slechts 1000 medelanders achter slot en grendel zitten. Je kunt hier rustig je raampje van de auto openlaten, de camera en laptop losjes op de achterbank! Dit volgens de laaste uitgegeven staatgegevens die vrij te lezen zijn op het internet. Dit wetende komt het toch wat vreemd over dat op onze camping permanent 3 koppeltjes van 2 personen, voorzien van walkie-talkie en handboeien over de camping patrouieren, dag en nacht!
We hebben een prachtige camping,voorzien van alle luxe. Schone toiletten en douches, een prachtig zwembad en nog veel meer zaken die in de zomer ongetwijfeld allemaalopen zijn, maar zo tegen het sluiten van het seizoen terecht gesloten zijn. Helaas is de ligging van deze camping een kilometertje van een zware industriehaven waarvan een zwaar monotome herrie komt, dag en nacht. Je kunt niet alles hebben!
Laatste reacties