Na maanden hard werken was het dan zo ver, vakantie. 3 weken even geen werk, geen zorgen, alleen de leuke dingen van het leven. Nadat we de afgelopen weken veel tijd en geld in de HJ60 hadden geinvesteerd, zou de vakantie de ultieme test zijn om de duurzaamheid en het uithoudingsvermogen van deze “onverwoestbare” Japanner te testen. Maar door al de tegenslagen, mijn rug, en de reparaties, zijn we gewoon nog niet zo ver. De electra is nog niet klaar, we hebben geen krik, geen reservewiel, zelfs geen wielsleutel. De tapijten moeten er nog in, en om een net met 1000 KM ingereden nieuwe cylinderkop direct bloot te stellen aan een kleine 4000 KM is toch wel een risico. Uiteindelijk beslissen we om de HJ60 eerst nog wat beter te leren kennen voordat we er mee op reis gaan.
De Opel is op zondagmiddag snel gepakt.Wij hebben alles altijd reisklaar liggen. Een kwestie van inladen. De tent, een technisch krat met slangen, kabels, stekkers en wat dies meer zij. Stoelen, luchtbed en een serviesmand, tafel, Afrikaanse braai, gasflessen en verlichting, het licht allemaal gebruiksklaar bij elkaar op de vliering. De uitdaging voor het meisje is het vullen van de kledingtas, en die van de haarzelf het meest, de grootste kopzorg. Wat neem je vooral niet mee! Als je zo laat in het jaar gaat, naar een onbekend land, dan is het lastig. We gokken op mediteraane temperaturen en met 1 sporttas per persoon houdt de prinses het inpakken van mijn en haar tas uiterst bescheiden. Met de altijd trouwe huisbewaking geinstrueerd vertrekken we maandagmorgen rond een uur of 7. Helemaal vlekkeloos gaat dat niet want het lijkt erop dat Marja of de Megikaanse of de Duiste vogelgriep onder de klieren heeft, want al rillend, hoestend en proestend crossen we de vaderlandse grens over. Gelukkig staat hier geen ambtenaar met een laserthermometer!
Laatste reacties