Ik zou bijna willen beginnen met de zin; Waarom mensen op 2 poten lopen en Apen op 4. Maar ik denk dat deze gedachte toch enige toelichting vereist. We laten Nin zonder weemoed achter ons en hebben volgens de boeken een mooi plekje op het schiereiland Ston op de planning ataan. Wederom reizende langs de schitterende kustweg passeren we de Neretfa Delta. 
Ons boek meldt : de kustplaats zonder haven. Een groene delta met akkerbouw, doorsneden door kanalen met langs de weg verkopers van sinaasappelen en ander fruit. Helaas is het zoals de meeste dagen niet heel helder en krijg je geen heel goede indruk van deze vruchtbare delta. In de delta zijn kleine dorpjes en wordt deze gevoed met zoet water vanuit een breed kanaal dat vanuit het Kartsgebergte komt.
De kustweg slingert zich vervolgens verder, soms op zeeniveau, soms hoog de bergen in. Prachtige vergezichten, met voor de kust tientallen eilanden. Soms bewoond en te bereiken met een ferry, soms niet meer dan een hoop kale stenen. Er ligt een schtitterend natuurgebied wat je per zeilboot kunt bezoeken. Het unieke is de spierwitte rotsformaties van deze eilanden. We reizen echter verder naar onze bestemming : Ston
Dan opeens een grens, de grens met Bosnie-Herzegovina. Ooit was er 1 Yoegoslavie met 1 dictator Tito. Deze ging zoals alle stervingen toch dood en 10 jaar later dacht een Servier, dat net als ruim 600 jaar eerder, een groot Servie toch nog te realiseren was. Slovenie werd zonder 1 schot een vrije staat, maar Kroatie werd aangevallen en belegerd. Vukovar werd volledig in puin geschoten en Dubrovnic werd belegerd en beschoten terwijl hier geen Servische claim vanuit historisch oogpunt lag.
Terwijl mensen op campings als kennissen met elkaar praten, Duiters, Kroaten, Spanjaarden, Nederlanders, etc en apen op 4 poten lopen, moesten een paar politici op 2 poten hun grootheidsdromen verwezelijken. Resultaat, duizenden doden, kapotte steden, gehavende mensen, en zinloze grensposten. Zinloos? Jazeker! Om in Dubrovnic te komen moet je door Bosnie-Herzogovina, een strook kustweg van 10 kilometer met aan weerzijden van deze strook minimaal 8 verveelde grensbewakers. Gewapend, maar te onbeschoft om je of doorgang te verlenen of je te controleren. Je moet het maar gokken. Maar goed, ik ben geen geschiedschrijver, maar vraag me wel af waarom het niet anders kan, want de gewone man en vrouw zijn met hele andere zaken bezig dan landjepik, burgertje pesten en het bevredigen van hun grootheidswaanzin.
De weg gaat verder in de pracht en schoonheid zoals die al de hele dag getoond wordt.
Het landschap wordt wel wat kaler maar blijft fascineren. Het schiereiland Ston bereiken we laat in de middag nadat we onderweg nog even genoten hebben van de plaatselijke grill. Vis en inktvis smaakt perfect als het gegaard is op een heet vuur van smeulend houtskool.
Op Ston weet Marja een prachtige camping te vinden aan een kleine baai waar een paar keer per dag een ferry naar een van de vele eilanden vertrekt. Op Ston zijn de supermarkten dun tot niet bezaaid en de lokale winkel kan ons met ingedroogde dode koe of iets wat er op moet lijken niet bekoren. We besluiten om in het historische dorp, er staat een reusachtig kasteel, altans de resten daarvan, een Pizza te eten bij een klein restaurantje waar alles in de houtoven
wordt klaargemaakt. Een Pizza, een biertje en een koffie, we hebben het prima naar het zin. De prijzen zijn niet de goedkoopste maar voor 2 Pizza’s en biertje, een Cola en 2 koffie, is 110 Kuna redelijk te noemen.
Terug bij de tent genieten van een van de talloze zonsondergangen die we tot nu toe hebben mogen zien. Voor vandaag is het klaar, Sun down Lights Out.
Laatste reacties