De twee voornaamste bezigheden van de Stonnenaren zijn het kweken van oester en mosselen 
en het maken van perfecte rode en witte wijnen. De baaien staan vol met houten palen en boeien waarlangs en waaraan de mosselen en oesters groeien. Nu zijn wij wel mosseleters, maar voor een oester hoef je ons niet waker te maken. Maar volgens kenners zijn ze van perfecte kwaliteit. Iets wat wel te begrijpen is als je de kustwateren ziet, warm, schoon en kraakhelder.
Op Ston staan verder eindeloze velden met druivenplanten, nu is daar niet zoveel aan te zien dus heb ik een prachtige detailfoto van een granaatappel genomen. Hiervan maken ze sap, als zou je dat niet zo gauw bedenken, het kreng zit van binnen vol met pitjes.
Onze camping ligt aan een kleine en beschutte baai vanwaar een ferry vertrekt naar een van de eilanden. Op de camping stonden voornamelijk hele oude olijfbomen. Sommige van deze bomen droegen nauwelijks nog olijfen, maar er waren ook bomen die bijna omvielen door het enorme gewicht van de vruchten die in deze bejaarde bomen hingen. De meeste van de oude bomen hebben stammen die zo oud zijn dat het lijkt of ze een verhaal vertellen. Gebarsten als gevolg van het gewicht, krom en vol gaten als gevolg van misschien wel een oude oorlog. Sommige bomen hebben net als oude baasjes een stok nodig om overeind te blijven. Kortom een boel geleuter over oude bomen.
Er zijn zelfs bomen de groeien met hun wortels in de stenige stranden van dit eiland. Waarschijnlijk vinden zij de baai zo mooi dat ze het zoute water voor lief nemen.
Verder is er in de kleine dorpen vaak een bloemenweelde en dat nog in Oktober! O ja, dan als laatste nog deze waarneming. Is hier de lang verwachte 280 ste Plus Retailondernemer dan toch gevonden. 
Het winkeltje was een drama, maar de service en vriendelijkeheid van de twee heren die in de winkel aanwezig waren was Geweldig. Hun rol als wijnadviseur, salamiesnijder, broodinpakker, kassier en route uitlegger waren des Plus!
Helaas was de camping maar open tot 30-09 en moeten wij “noodgedwongen” verkassen. Het was er zo heerlijk rustig, een prachtige natuur en ook de medewerkers van deze camping waren uiterst viendelijk.
We besluiten de camping in de stad van Dubrovnic op te gaan zoeken en onderweg ontstaat ook het plan om toch nog maar een eindje te gaan bootje varen naar…….(Als ik dat hier al zou melden dan zouden de laatste nog trouwe lezers ons voor gek verklaren en zou dit blog geen lezers meer hebben. Dus worstel je eerst nog even over het verslag van ons bezoek aan Dubrovnic en lees dan waar de bootreis ons zou gaan brengen!)
Laatste reacties