E-Motions On Wheels

Na bijna 4 maanden en bijna 25000 Km, rijden we op 10-02-2011 Cape Town in. Marja zit achter het stuur als we over de N7, een Highway, de stad binnenrijden. Het eerste wat we zien is de haven en via de N7 rijden we rechtstreeks hartje Cape Town binnen. Met Km stand 275353 op de teller hebben we het gehaald! Vanaf Almere hebben we dan precies 23948 Km gereden!

We bezoeken de stad echter nog niet. We reserveren alleen het questhouse waar we logeren als we de auto hebben ingeleverd. Een uurtje later zijn we de stad al weer uit, op weg naar Struisbaai van waaruit we het Zuidelijkste puntje van Africa zullen bezoeken en voornemens zijn te gaan duiken met “The Great White”

“Midden” in Namibie (Grunau) staat een farm, gebouwd in 1907 door een Duister die daar al snel weer vertrokken was omdat hij geen water kon vinden.(Dat gaat op het strand van Scheveningen een stuk eenvoudiger!) De farm werd gekocht door een Zuid-Afrikaan die vervolgens Namibiër werd en wel water vond en daar een schapenboerderij startte.

In de jaren 90 was het een beetje droog en de prachtige farm werd omgebouwd tot Guesthouse voor wat extra inkomsten. Om kort te gaan, de boerderij staat er nog authentiek bij inclusief de inrichting uit 1907!!

De farmer is uitermate gastvrij, zijn vrouw weet haar hoofdtaak met meer dan perfectie te vervullen, ze kookt de sterren van de hemel! Een unieke plek dus. 15000 Hectare grond, een eigen rosékwarts mijn en een werkende waterput.

Het is onze laatste stop in Namibie. We kamperen bij het huis, gebruiken de veranda en de keuken om de vuile borden neer te zetten, en genieten 2 dagen van absolute stilte. Zelfs “onze” regenwolk weet ons even niet te vinden.

De zonsondergangen zijn hier spectaculair en onvergetelijk mooi. We drinken een goed glas champagne met 2 jonge Namibiërs die voorbij komen en genieten van homemade schapenvlees en springbok (zo’n schattig klein hertje)

Onderweg naar South Africa hebben de verschillende kleuren in de lucht en de vele windmolens die water oppompen geven een prachtig beeld.

Er is wat paniek in het land want de grensovergang bij Uppington is afgesloten omdat de asfaltweg is weggeslagen door de regens. De Ferry (een ponton voor 1 auto) is helemaal buiten gebruik en de enige nog werkende grensovergang is Noordoewer. Echter het water van de Oranjerivier staat tot tegen de brug en het is onduidelijk of de grens open is. We gokken het erop en als we aankomen bij Namibie’s enige grensovergang met South Africa in deze regio, blijkt het water al weer ruim onder de brug door te stromen. Omdat het de enigste werkende grensovergang is zou je een enorme drukte verwachten, maar zoals met eerdere grensposten, is er achter de chaotische desks geen hond te bekennen behalve een uitgesproken puinhoop op de bureaus en aan de muren.

Er zit een ambtenaar in uniform buiten maar die is geenszins van plan op te staan. Een jong meisje in jeans stempelt uiteindelijk de paspoorten af en vergeet de 200 N$ met ons af te rekenen die we verschuldigd waren toen we het land binnenkwamen. Het heeft met een verzekering te maken en zo hebben we opnieuw bijna 2 weken onverzekerd rond gereden.

We waren gewaarschuwd voor vervelende praktijden aan de Zuid-Afrikaanse grens. Strenge controle op gele koorts, belasting betalen over de inhoud van de jerrycans diesel, controle van de auto etc, etc. In het Immigrations kantoor duurt het welgeteld 10 minuten om een visum en 2 stempels te krijgen. Het Carnet de Passage is in de Afrikaanse Unie niet nodig.

De ambtenaar buiten gaat uit zijn dak als hij onze auto ziet, welk jaar, hoeveel Km, helemaal uit Holland, wil je hem niet verkopen? Enfin 5 minuten later rijden we zonder controle, zonder dieseltax South Africa in.

Springbok is het eerste dorp van enige omvang waar we dan ook kamperen en met een grote boog verlaten we zo een prachtig Namibie en zijn we nu wel heel echt op weg naar Cape Town.

De campsite is een kwekerij van de Kokerboom, of te wel de Quivertree. Een prachtige exotische boom die vooral in de natuur tot zijn recht komt.