Torra Bay

Torra Bay bestaat maar 2 maanden per jaar. Het is een tijdelijk “dorp”, een campsite waar al meer dan 20 jaar een stel fanatieke vissers komen, mannen onder elkaar die in de meest letterlijke zin van het woord, In The middle of nowhere maximaal 2 maanden komen vissen. Na deze 2 maanden wordt het “dorp” ingepakt want dan begint het broedseizoen.

 Nu is het woord dorp een veel te grote eer voor dit Nowhere. Met witte keien zijn grote vierkanten in het zand gemarkeerd, plots, waar je je tent op mag zetten. Er staan mensen met een Landrover met daktent, maar ook complete legertenten met windschermen, aggregaten, zonnepanelen en kleine windmolens voor de stroom. De permanente watertoren en het gebouwtje horen bij het Skeleton Coast Park. De watertoren wordt iedere dag gevuld door een truck die 17 Km verderop in de woestijn een bron heeft waar ze het water oppompen. De campsite heeft 1 gebouwtje waar 1 maal per dag gedoucht mag worden en er zijn een soort van latrinegebouwtjes op het terrein gezet waar je je maaltijd in een andere vorm mag achterlaten. Geen water, een diep gat met een stalen pijp van 3 meter hoog om het gat enigszins te ontluchten.

In het stenen gebouwtje zit de natuurpark beheerder die je een plot verkoopt en in het gebouwtje is een soort van heel erg basic winkeltje waar je alleen het aller noodzakelijkste kan kopen wat een man(mens) nodig heeft. Koud bier, houtskool, whisky, water en toiletpapier. Verder natuurlijk vislood en aanverwante. Maar iets van eten, ho maar… Tja, een mannenwereld dus. Na van de schik te zijn bekomen blijkt het een heel leuke gemeenschap van mensen te zijn. Er zijn zelfs wat vrouwen te ontdekken en het blijkt dat de groep die hier staat dit al meer dan 20 jaar doet en de regels heeft bepaald. Alles nemen ze mee van huis. Als eerste allemaal een aggregaat om de diepvriezer onder de -20 te houden, een koelkast, maar vaak 2, want bier neemt veel ruimte in. Broodbakmachines vreten stroom en je wilt niet in het donker zitten, dus een TL-tje in de tent, buiten en tussen de tenten natuurlijk. Vreemd genoeg is de hele site brandschoon. Er is geen plastic zakje op het strand te vinden en geen leeg blikje op de plots. 

Gelukkig zijn er ook nog echte kerels, die hebben alleen hun 4×4 bij zich, hun hengel en hun koelkast voor het bier. Voor het eten hebben ze een cateringbedrijf ingehuurd die hun 3 maal daags voorziet van eten en drinken. En geen lullig broodje kaas, maar beef, oesters, garnalen en alles vers. Met de eigenaresse kan ik het natuurlijk heel goed vinden en binnen een half uur zitten we gezellig in het Afrikaans te praten over haar cateringbedrijf en onze reis onder het genot van een bak filterkoffie! We worden de volgende morgen zelfs uitgenodigd om mee te eten van het ontbijtbuffet, en dat is meer dan compleet. Worstjes, eggs, thee, coffee, vers gebakken brood etc, etc. Melanie, de eigenaresse, is een leuk mens, als we de volgende dag vertrekken bedanken we haar dan ook hartelijk voor alle gastvrijheid. En zo blijkt Torra bay helemaal geen desolaat oord te zijn. Zelfs de +/- 40 vissers gedragen zich voorbeeldig. Een gemaakte afspraak is dat om 22.00 uur de aggregaten worden uitgezet en zo waar om 22.00 is het stil!

Die nacht slapen we zo dicht bij de zee, ver van de bewoonde wereld, 300 Km, met alleen het ruizen van de zee, de golfen die kapot beuken op een strand en waar je naar links en rechts tot de horizon kan kijken zonder dat mensen het verpest hebben.

Tegelijkertijd beseffen wij ons dat we het Afrikaanse continent hebben doorkruist, van de Indische oceaan, Dar-Es Salem naar de Atlantische oceaan, Torra Bay!

Torra Bay wordt 31-01-2011 ontmanteld en zal dan een jaar niet meer bestaan. Wij hebben er gekampeerd!