|
|
We moeten ons zaterdag 4 December melden bij Mister Salah, de Egyptische halfgod met de tickets naar Wadi Halfa, Sudan. Nu hebben we een email met bevestiging, maar ondertussen hebben we geleerd dat in Egypte niets zeker is totdat het plaatsvindt.
Luxor is een zeer boeiende stad aan de Nijl met erg erg veel “oude stenen”, maar even zoveel mensen die hebben geleerd dat je aan toeristen geld kunt verdienen. Als je aan iemand de weg vraagt houdt hij eerst zijn hand op! Wij zijn er klaar mee en besluiten “even” 700 KM om te rijden en een paar dagen aan de Rode Zee door te brengen. Net voor we de stad uit zijn, een klein Egyptisch kunstwerkje!
De weg door de bergen is bijzonder mooi, rode bergen, zwarte bergen, zand, her en der een boom en een geitenhoedster. De kleuren zijn schitterend, maar komen erg moeilijk tot uiting op de foto’s.
Langs de kust is een ecologisch en toeristisch drama aan de gang wat zijn weerga niet kent. De kustweg tussen Safaga en Marsa Alam wordt massief volgebouwd met resorts. In alle maten en soorten, met de fundering in het rif, tot aan de overzijde van de kustweg. Alles wat je niet kunt gebruiken als resort flikker je over de muur van je omheining. Was het jaren geleden nog een ongerepte kust, nu staan de resorts schouder aan schouder. Maar nu komt het…driekwart is niet afgebouwd, staat leeg of is alweer in verval. Hier kun je half afgebouwde resorts kopen per dozijn.
De kustlijn is grillig, rotsen en zand wisselen elkaar af, met het rif op enkele meters van de kust. Zeesterren en kleurige vissen in 50 cm water. Soms is het zand fijn als stof, soms zijn het net brokjes glas, scherpe stukjes koraal losgeslagen van het rif. En dat het rif scherp is, kun je hieronder zien.
Met de onderstaande zonsopgang rond 05.30 nemen we afscheid van de Rode Zee en gaan we op weg naar Aswan, de port naar Sudan.
Na de voorspoedige reparatie van de pakkingen van het uitlaatspruitstuk en het verversen van de olie en oliefilter vertrokken we woensdag de 24ste rond het middaguur uit Cairo. Van het fijnstof heb ik ondertussen eeen stevige keelontsteking opgelopen, dus het werd ook tijd de hoogste tijd. Cairo uitkomen is moeilijker dan 5 kamelen in een vrachtwagen krijgen en dus stapte Marja(met portofoon om aanwijzigen te geven aan de 2 volgauto’s) in een taxi en deze gidste ons de stad uit.
Na +/- een 45 minuten zaten we op de hoofdweg richting Aswan. Het is echter snel donker en op deze weg te rijden in het donker is vragen om een tuintje op je buik, dus niet te lang het lot tarten en een bushcamp nabij een “wegrestaurant” organiseren.
Fel Neon en TL in diverse kleuren gaf aan dat we een “wegrestaurant” naderden. Na enig handen en voetenwerk werd onze bedoeling duidelijk en mochten we overnachten. Om dat te regelen is behoorlijklastig omdat de politie moeilijk doet en de mensen niet in de problemen willen komen. Maar de eigenaar van het “wegrestaurant” was vriendelijk en na enig rondroeien in zijn jurk gaf hij toestemming. We hebben er heerlijk gegeten, maar vraag niet wat en hoe! De tent stond blauw van de rook en stijf van de knoflook! Het verkeer op deze Desert Highway is volslagen maf. Officieel 4 baans met een zandgreppel (vangrail onbekend) men rijdt rustig 2 keer 4 vrachtauto’s dik, rijdt desgewenst tegen het verkeer in, ‘s nacht massaal zonder licht(volkssport nr-1), hard en we hebben dan ook minimaal 6 zeer dodelijke ongelukken gezien! Vrachtwagens 3 zeecontainers hoog opgestapeld met hout, met balen, met eigenlijk alles wat je kunt bedenken. Maar gelukkig soms ook gewone boys on The Road:
Vandaag zijn we vroeg opgestaan om zoveel mogelijk KM te maken richting Aswan, waar we straks de grens overgaan naar Sudan! Hoe de zonsopkomst in de woestijn is,? Koud, prachtig en razend snel!
De ernstige ongelukken zijn eenvoudig te verklaren. Zonder 5000!!! nummers goede muziek op de MP3 speler zeilt iedere chauffeur uiteindelijke het mulle zand in en dan is het automatisch met je gedaan. We hebben vrachtwagens gezien die als kurkketrekkers krom waren. Maar met de juiste muziek tuft zelfs onze Oldtimer probleemloos 600 KM door droog, maar boeiend gebied!
Gelukkig was het bordje “Tank hier!!, want de volgende 500 KM komt u geen tankstation tegen” in het Arabisch, maar dan heb je als nuchtiger Hollander gelukking zoiets als gezond verstand en had ik net voor “de zandbak” volgetankt. Na ruim 500 KM kwamen we dit fullservice tankstation van de Shell tegen en konden we weer bijna 70 liter Egyptische diesel bijtanken. En dat was nodig ook!
We rijden vandaag tot Luxor, 580 KM zand, stenen en rotsen. De Nijl schenkt leven en is tevens een groot open riool. Maar het leven wat hij schenkt in vergelijking tot de woestijn is prachtig!
Sunset aan de Nijl! Wij hoorden dat het koud gaat worden in Nederland! Zet gerust de electrische deken een standje hoger, hier is het om 21.00 uur nog 25 graden!
We schrijven 22 November en er is heel goed nieuws! Marja en ik hebben de Visa voor Sudan in ons paspoort staan. Afgelopen zondag hebben we de paspoorten en 200 $ mogen inleveren in het zoveelste afgekloven hok, waar we met de opmerking “Come Back Tomorrow” na 5 minuten weer uitgekegeld werden. Wat in Nederland na 3 maanden bellen, bellen en bellen niet gelukt is, kan hier in 24 uur! Ook hier geldt blijkbaar : “De mens wikt, maar Allah beschikt”
Dit Visum is ons Gateway to Africa!
Maar het blijft Azie en in Egypte woont Mr. Salah! En Mister Salah is de enige mens in dit land die boottickets verstrekt op de barge naar Wadi Halfa in Sudan. En zonder Mister Salah kom je zelfs met visum dus niet in Sudan! Na een kort telefoongesprek met een geirriteerde Mister Salah, Allah vergeve mij dat ik geen vloeidend Arabisch spreek, is de uitkomst dat er pas op 6 December een plaasts is op de autobarge naar Wadi Halfa. De cursus berusten in je lot voor beginners komt nu goed van pas! Overigens deelde Mister Salah nog even fijntjes mede dat als we er niet op zaterdag 04-12-2010 : 09:30 sharp zijn, hij ons alsnog niet mee zou nemen!
Resumee, nog 11 dagen in Egypte. We besluiten de plannen wat bij te stellen en gaan aankomende woensdag bij een 4×4 bedrijf wat klein onderhoud aan de auto laten doen. Er lekt een pakking, nieuwe olie, alle nippels doorsmeren, na de eerste 6000 KM die we nu gereden hebben. Dan weten we in ieder geval zeker dat we goed voorbereid door Sudan rijden en alle voorzorgsmaatregelen hebben genomen die denkbaar zijn. Waarschijnlijk gaan we toch de weg langs de Nijl volgen nu we meer tijd hebben, wat langs deze weg is meer dan voldoende te zien en te beleven!
Cairo was een mooie standplaats, maar de onrust zit in de kont, wij willen weer rijden, diesel verbranden en Sudan ontdekken, ondanks dat we weten dat dat heel zwaar zal worden, volgens de verhalen.
Na Istanbul, Amman, Damascus is Cairo de volgende wereldstad die we aandoen. We verkennen de stad, lopend, met de taxi, overdag en in de avond en voelen ons volkomen veilig. Ook hier zijn de mensen uitermate vriendelijk en behulpzaam. Niet alleen op de grote doorlopende straten, maar ook in de steegjes en op de lokale markten. Maar ook Cairo is vies, heel, heel erg vies. Over de stad hangt een stoffige wolk van uitlaatgas en stof die brandt in je keel, overal ligt ook hier het zwerfvuil en werkelijk niets is meer in goede staat, alles is beschadigd en in verval.
Maar de stad leeft, je kunt er in de kleine winkeltjes heerlijk eten, nog porseleinen kroonsteentjes kopen, er wordt gegrilled, gefrituurd en overal kun je proeven, eten en drinken, mensen omarmen je, willen weten waar je vandaan komt en natuurlijk willen ze je wat verkopen.
Alles rijdt er rond, van dure Landcruiser tot oud barrel, maar wel tot de nok gevuld met gasflessen. Gelukkig zat er een touwtje om deze explosieve handel!
De moderne skyline en de reclame voor de topmerken die voor de bewoners alle zicht op hun Nijl blinderen.
De Nijl, de levensader van Egypte, beroemd om zijn cruises, nodig voor het leven van elke Egyptenaar.
Magere Hein? Het verkeer is dodelijk. ‘s nachts bewust zonder licht rijden. 7 rijen dik,waar 5 naast elkaar het maximum is. Je hoort 24 uur per dag de claxons, het racet, scheurt, snijdt, perst en houdt met niets en niemand rekening. Alles rijdt ook nog…bijna alles.
1 seconde niet waakzaam zijn en je breekt je nek op de in verval zijnde troittoirs of anders zeker bij het oversteken!
Maar Cairo is een geweldige stad die leeft!
|
|
Laatste reacties