E-Motions On Wheels

Op 13-12-2010 verlaten we Sudan met enige weemoed.We zijn er te kort geweest om de highlights te zien, maar het heeft een geweldige indruk achtergelaten. We rijden van Khartoum naar Moyale, waar we onderweg nog 1 nacht slapen in het meest ranzige, verschrikkelijkste hotel wat we ooit hebben gezien. We hadden geen keus, het was al donker, maar dit was letterlijk eens maar nooit meer. Kakkerlakken van 4 cm groot, ratten die je tussen de plafonds hoorde rennen, een toilet waar je gelaagd je voorgangers kon identificeren, een bedlaken waar je zelfs je oliepeilstok van je motor niet aan wil afvegen. De staf was echter uitermate vriendelijk en de mensen in het dorp die avond zien nauwelijks toeristen(rara) en hebben alles goed gemaakt in hun warme welkom, de leuke foto;s het handen schudden en de kopjes thee!

Sudan uit was een zaak van een paar stempels, wat gekrabbel en weg uitgeschreven waren we. Ethiopia in bleek wat lastiger. Een juffrouw in een klein kantoortje had 6 dikke boeken en een klein kind. Paspoort voor paspoort checkt zij het nummer met de 6 boeken om te zien of we geen misdrijf hebben begaan in Ethiopia. Uitleggen dat we Ethiopa in willen en niet uit helpt niets en ruim een uur later heeft ze de paspoorten gecontroleerd met de 6 dikke handgeschreven boeken! Zucht, zucht.

De auto is een ander verhaal. Sinds 4 weken dient er een brief van de Nederlandse ambassade uit Addis in je bezit te zijn, niet ouder dan 5 dagen, waarin staat dat de ambassade de volledige verantwoordelijkheid neemt in het geval van problemen. Die brief moet met datum gefaxt worden naar de grens. Een grens met bouwval gebouwtjes, laat staan een werkende fax. We hebben op de Nederlandse ambassade in Khartoum deze brief gevraagd en gekregen. Maar de douanier (overigens zonder uniform) accepteert de brief niet. Hij kan nauwelijks lezen,maar het woord Addis ontbreekt en hij weigert het Carnet de Passage te stempelen. Daar we al 3 uur bezig zijn en het stempel de laatste hobbel is laat ik hem 50 Dollar zien. Direct stempelt hij het Carnet de Passage af. Ik geef hem vervolgens 25 Dollar. Hij protesteert hevig, maar ik heb het Carnet de Passage onder de arm, paspoorten waren al gestempeld en de auto stond al geparkeerd in Ethiopa. Hij dreigt en ik geef aan dat ik zijn baas wil spreken. Als ik wandelend naar het kantoortje loop bindt hij in en kunnen we alsnog doorrijden. De middelvinger is zijn laatste Dutch Impression.

Later horen we dat iedereen stevig in de problemen komt aan de grens, dat niemand er meer door komt, ook niet met veel geld en dat er daadwerkelijk een brief uit Addis moet zijn.

Wij zijn op weg en daar draait het om. Het lijkt wel direct aan de grens van Ethiopia de bergen beginnen. En bergen heeft Ethiopia, dat hebben we geweten. Maar dat later.

Het landschap verandert dramatisch. Heuvels, bergen en diepe canyons. We kamperen op het terrein van een Nederlands stel aan het Lake Tana. Een Nederlands stel doet hier zijn best om een campsite te runnen samen met het dorp. Het is nog is opbouw, maar een geweldig plekje om een paar dagen bij te komen.

Met enkele andere overlanders staan we op een terrein bij het plaatsje Gorgora. Omdat de grens zo lang geduurd heeft komen we pas in het donker aan. Daardoor moeten we voor het eerst in het donker offroad rijden en samen met een heel stenig en voor ons nauwelijks begaanbaar pad komen we op de camping waar we hartelijk worden ontvangen. Koud biertje en een goede maaltijd na een lange dag! We staan onder een honderden jaar oude vijgenboom met uitzicht over het meer.

Over het terrein loopt een droge bedding die tevens de afscheiding is. In de loop van de morgen komen de herdertjes een koeien en geiten naar het meer brengen om te drinken.

We hebben de woestijn en het zand definitief ingewisseld voor rieten hutjes, koeien, kleurrijke mensen, het “echte” Afrika.

Als gevolg van het totaal ontbreken van internet waar je ook nog binnen een uur 1 foto kunt laden, zijn hier nog wat stories van Sudan en Ethiopia. Ik hoop dat het jullie kan vermaken. We vieren ondertussen kerst in Nairobi (30 graden, licht bewolkt)

Nadat de boot in Wadi Halfa had aangelegd waren we vrij snel door de douane, maar moesten ons de volgende dag nog wel laten registreren. Dit circus van papier en loketten wil ik jullie niet, onthouden. Lees en verbaas je!

We hadden op de boot al paoieren ingevuld en we hadden al een visum voor Sudan!! Op het lokale politieburo in Wadi Halfa melden wij ons woesdagmorgen 08.00 uur. In een keurig blauw gebouw melden we ons bij kamer 1. In deze kamer zitten 2 vrouwen en deze wensen een kopie van het paspoort, een echte pasfoto en een kopie van het Visum. Dit wordt door de dames aan elkaar geniet en met dit setje moeten we ons melden in kamertje 2.

In kamer 2 bekijkt een vriendelijke man in uniform het setje en stuurt ons door naar de manager!

De manager zit in een ander gebouw op het terrein en eigenlijk weet niemand waar hij zit, maar na einig zoeken en vragen blijkt hij toch vindbaar. De manager zit en gebiedt ons 1 voor 1 binnen te komen en vraagt ons wat het Pullman hotel in Khartoum is (hadden we opgegeven als adres). Het is een vreselijk duur hotel gevuld met UN-ers wat wij onmogelijk kunnen betalen, maar een beter adres wisten wij niet en je was verplicht iets op te geven. Camping in Sudan is op papier onmogelijk. Enfin, na enige tijd begint hij van alles op het setje bij te schrijven (arabisch) en stuurt ons naar het volgende loket. Hier zitten 2 mannen in bergen (oud)papier en een kluis uit 1793. De papieren worden aangepakt en mannetje 1 begint er zegeltjes op te plakken. Ondertussen doet hij ook allerlei andere dingen en duurt 4 zegels plakken een half uur. Vervolgens geeft hij de setjes met opgeplakte zegels aan zijn collega en deze schrijft een bonnetje in 3-voud uit. Een daarvan is voor ons. We mogen 50 SP betalen.

Met het setje, deze opgeplakte zegels en het bonnetje moeten we terug naar kamer 1. Daar controleren de beide dames de opgeplakte zegels, het bonnetje en het setje nogmaals en plakken een sticker in het paspoort en opnieuw een paraaf. Voor deze sticker moeten we nog 3 SP per sticker betalen. Daatna moeten we terug naar de manager. Deze bekijkt de papieren,het paspoort, het setje, de stickers, de zegels opnieuw na alsof hij ze nog nooit eerder heeft gezien. Na bestudering zet hij opnieuw een paraaf en stempel op de sticker in het paspoort. We mogen opnieuw naar kamer 1.

De twee dames nemen alle formulieren in en zetten nogmaals een paraaf. Echt waar…..we hebben een travelpermit en zijn “vrij” om te gaan en te staan waar we willen. O ja, het duurde slechts 2.5 uur!!

Maar Sudan was en is het waard geweest!