E-Motions On Wheels

De twee voornaamste bezigheden van de Stonnenaren zijn het kweken van oester en mosselen en het maken van perfecte rode en witte wijnen. De baaien staan vol met houten palen en boeien waarlangs en waaraan de mosselen en oesters groeien. Nu zijn wij wel mosseleters, maar voor een oester hoef je ons niet waker te maken. Maar volgens kenners zijn ze van perfecte kwaliteit. Iets wat wel te begrijpen is als je de kustwateren ziet, warm, schoon en kraakhelder.

Op Ston staan verder eindeloze velden met druivenplanten, nu is daar niet zoveel aan te zien dus heb ik een prachtige detailfoto van een granaatappel genomen. Hiervan maken ze sap, als zou je dat niet zo gauw bedenken, het kreng zit van binnen vol met pitjes.

Onze camping ligt aan een kleine en beschutte baai vanwaar een ferry vertrekt naar een van de eilanden. Op de camping  stonden voornamelijk hele oude olijfbomen. Sommige van deze bomen droegen nauwelijks nog olijfen, maar er waren ook bomen die bijna omvielen door het enorme gewicht van de vruchten die in deze bejaarde bomen hingen. De meeste van de oude bomen hebben stammen die zo oud zijn dat het lijkt of ze een verhaal vertellen. Gebarsten als gevolg van het gewicht, krom en vol gaten als gevolg van misschien wel een oude oorlog. Sommige bomen hebben net als oude baasjes een stok nodig om overeind te blijven. Kortom een boel geleuter over oude bomen.

Er zijn zelfs bomen de groeien met hun wortels in de stenige stranden van dit eiland. Waarschijnlijk vinden zij de baai zo mooi dat ze het zoute water voor lief nemen.

Verder is er in de kleine dorpen vaak een bloemenweelde en dat nog in Oktober! O ja, dan als laatste nog deze waarneming. Is hier de lang verwachte 280 ste Plus Retailondernemer dan toch gevonden. Het winkeltje was een drama, maar de service en vriendelijkeheid van de twee heren die in de winkel aanwezig waren was Geweldig. Hun rol als wijnadviseur, salamiesnijder, broodinpakker, kassier en route uitlegger waren des Plus!

Helaas was de camping maar open tot 30-09 en moeten wij “noodgedwongen” verkassen. Het was er zo heerlijk rustig, een prachtige natuur en ook de medewerkers van deze camping waren uiterst viendelijk.

We besluiten de camping in de stad van Dubrovnic op te gaan zoeken en onderweg ontstaat ook het plan om toch nog maar een eindje te gaan bootje varen naar…….(Als ik dat hier al zou melden dan zouden de laatste nog trouwe lezers ons voor gek verklaren en zou dit blog geen lezers meer hebben. Dus worstel je eerst nog even over het verslag van ons bezoek aan Dubrovnic en lees dan waar de bootreis ons zou gaan brengen!)

Om van Cres af te komen kun je uiteraard dezelfde weg terug nemen maar dan kom je heel erg westelijk waar aan de vaste wal. Een tweede optie is om een andere veerboot te pakken die je naar een schiereiland in de buurt brengt. Vanuit dit schiereiland kun je of een tweede veerboot pakken die je heel zuidelijk weer aan de vaste wal van Kroatie brengt, maar helaas vaart deze schuit alleen in het hoogseizoen, dus hebben wij “noodgedwongen” de wat meer noordelijke route gereden die je via een grote moderne brug van een metertje of 700 lang en bijna 200 meter boven de zeespigel aan de vaste wal brengt.

Vanuit hier start de kustweg die je uiteindelijk tot Dubrovnic kan brengen, tenzij je de meer landinwaarts gebouwde nieuwe snelweg neemt. Wij hebben uiteraard gekozen voor de schitterende kustweg die je langs kleine dorpjes en prachtige baaien voert. Eeuwenoude havendorpjes, ommuurd door metersdikke muren, forten en torens. Inhammen in de kust met verlaten huizen en bouwvallen wisselen elkaar af met levendige kustplaatsen met moderne haventjes en in de baai een stuk of 10 fraai opgeknapte huizen. Het is een genot om te rijden, soms bijna op zee-niveau, soms honderden meters hoog boven de kust, uitgehakt in het rode gesteente. Er is nauwelijks verkeer en de weg is van een perfecte kwaliteit.

Nin ligt een paar kilometer onder Zader. Een zanderige baai, ondiep en door onze Duitse Oosterburen bejubeld. Wat de prijzen betreft klopt dat zeker. Door ons “slecht” georganiseerd belanden we op een te dure camping, waar het zwerfvuil her en der ligt, betaald moet worden om warm te douchen en als klap op de vuurpijl ook nog eens niet ligt aan die bejubelde zanderige baai. Kortom, een slechte indruk van Nin, gemopper in de tent na een dag rijden en geen alternatief. Na een dag bezinning besluiten we om richting Dubrovnic te rijden en daar ons geluk te beproeven, want Nin is voor ons een dikke Min!

Overigens staat in de Kroatie-boekjes dat Nin gebouwd is op de resten van vroeger tijden en dat er eigenlijk geen enkele historie bewaard is gebleven, behalve een ondiepe baai die wat zouter is dan de rest en het meeste zand van alle Kroatische baaien bevat. Ook wereldreizigers lezen soms slecht en maken verkeerde keuzes.