|
|
Na een vlekkeloos inpakuurtje rijden we via de Sloveneense Highway, waar apart voor betaald moet worden met vignetten(hoezo 1 europa) richting Kroatie. Ook hier zijn de grensovergangen opgedoekt en zonder het gas los te laten rollen we kroatie binnen. Het is ook direct gedaan met de snelweg en via de provinciale wegen rijden we naar het eiland Cres waar het adembenemend mooi zou zijn. Het binnenland van Kroatie is mooi en bijna nog ongerept en het laaste stuk langs de kust naar Brestova waar de veerboot naar Cres vertrekt lijkt wel op de Italiaanse riviera, dure huizen en hotels, gebouwd tegen de stijle kust. De overtocht duurt een half uurtje over diepblauw kristalhelder water. Op Cres hebben we een camping direct aan zee, onder hoge dennenbomen bij de wereldstad Osor. Een gehucht met uiteraard een kerk en toch al gauw 10 huizen, maar omdat het eiland hier doorkruist wordt met een kanaal van 30 meter lang met een antieke handbediende stalen draaibrug, is het plaatsje Osor het strategisch middelpunt van het eiland.  Alle zeilboeten moeten hier door het kanaal of een fors eind omzeilen. U begrijpt, in voorgaande eeuwen was het hier een plaats van faam. Nu passeren er enkele huurboten en wat hakkepufers. Met een kerk, 2 restaurants en een kleine haven is ook direct alles gezegd over Osor.
Het eiland zelf is mooi begroeid, heeft natuurgebieden en prachtige baaien! Helaas zijn eigenlijk alle baaien bedekt met stenen, of zelfs betonplaten om enigsinds te water te komen. De mooiste baaien zijn alleen met een bootje te bereiken. Lang de doorgaande weg wordt er overal heerlijk gegrilled en mocht je de wens hebben te reincarneren, dan vooral niet als speenvarken op Cres, want elk zichzelf respecterend eethuisje heeft langs de weg een grote grill gevuld met een aan de spies geregen speenvarken. En de meeste aan het spit geregen speenvarkentjes kijken niet echt happy, dus hun einde zou ook nog wel eens heel naar geweest kunnen zijn. Smaken doen ze als de beste en meer mals vlees met een heerlijke lichte grillsmaak kun je niet bedenken. Voor een eurotje of 25 kun je er samen goed van eten.
Samenvattend zou je van Cres kunnen zeggen dat het prachtige voor autominnende Nederlanders nauwelijks toegankelijke azuurblauwe baaien heeft. Dat zandstranden hier nog uitgevonden moeten worden, dat je geen speenvarkentje moet zijn en dat je voor je rust en maximale verveling je op Cres je prima kunt vermaken. We overnachten hier 2 dagen. De aankomstdag en 1 dag eiland verkennen. Op 26 September reizen we verder Kroatie in.
Vanuit Ankaran, Slovenie, is het een kwartiertje rijden naar Italie. Ook hier aan de grens nog enkele resten van vervallen gebouwen waar ooit zo furieus eenieder gecontroleerd werd. Maar toch weet je direct dat je in Italie bent. De stadse heksenpot van scooters kan je niet ontgaan. Het temperamentvolle verkeer scheurt je links en rechts voorbij, scooters, kleine motorfietsen, een ding hebben ze met elkaar gemeen, lak aan alle regels.
Ons kortstondige bezoek heeft slechts een drijfveer, het beloofde verjaardagskadeau van Marja. Shoppen bij lingerieketen Intimissimi. Daar komen we nu elk jaar en als Italie niet op het programma staat rijden we er zelfs in een lang weekend heen vanuit Nederland. Intimissimi verkoopt mooie lingerie die ook draagbaar is buiten de muren van het liefdesnest en daarom is het zo geliefd. We voelen ons ook een beetje wereldburger, en dan doe je soms iets geks. Wat we gekocht hebben zal altijd voor de lezers een verrassing blijven, maar de tas was goed gevuld en de creditkaart vele Euro’s lichter. Een geslaagde dag. Tot zover het Italie van deze vakantie.
Dat schaatsen niet mijn sterkste kant is, mag nu wel duidelijk zijn, autorijden is duidelijk meer mijn hobby! Na een maandag doorrijden arriveren we rond acht uur ‘s avonds in Arnoldstad. Een nietszeggend dorpje in Oostenrijk wat ‘s winters tot leven komt als skioord en zomers samen met Slovenie, Italie en Oostenrijk een drielanden punt vormt. In een typisch Oostenrijks gastenhuis overnachten we op te oude doorgelegen matrassen maar wel met de duitse sauberheit!
In de eetzaal houten schrootjes en geblokte tafelkleedjes. Geen pin, alles cash, maar wel een handschreven bonnetje! Overigens was de op leeftijd zijnde eigenaresse uiterst vriendelijk en de handgezette koffie prima te drinken. Daarbij hadden we in hetzelfde dorp de avond van onze aankomst uitmutend gegeten in een lokale eettent. Uitermate lekker stukje vlees, mooi opgemaakte borden en voor een paar euro’s waar je in Nederland niet voor bij de Mac kunt eten! We besloten om niet direct naar Kroatie te rijden, maar even rond te neuzen in Slovenie. De grensovergangen waren al Europroof want de ambtenaren zijn er opgedoekt en alleen een paar lege en vervallen oude glorie gebouwen herinneren nog aan de oude wereld. Toch gek, decennia lang mochten mensen pas doorrijden na uitvoerige controles, stempels en visa, en nu na een akkoordje in Brussel, rij je zonder de voet van het gas te halen het nieuwe Europa binnen. Hoe snel heilige huisje kunnen vallen! Efin, na deze teleurstelling, ik had graag een stempel in mijn paspoort gehad, kozen we voor een bijzondere route langs Slovenie’s en Europa’s mooiste rivier te rijden. Deze rivier is turkoise blauw van kleur en wereldschrijver Hemmingway was er al liederlijk over. En..het moet gezegd worden, de rivier de Soca is adembenemend mooi. De weg die we rijden overigens ook en even was ik blij niet de HJ60 onder het pedaal te hebben. Steile soms wel 20 graden hellingen, nauwelijks breder dan een auto, met meer dan haakse bochten waarbij ik nog net niet moest steken om ze door te komen, zou voor mij met de HJ nog een hele uitdaging zijn geweest. Maar het moet gezegd waren, een adembenemende mooie route.
Slovenie blijkt niet arm, vriendelijk en maar nauwelijks goedkoper dan het door Roofridders bestuurde Nederland. Een kop koffie kost een Euro, een campingovernachting voor 2 personen, een tent en een auto, 20 euro en ook de prijzen in de supermarkt komen te vertrouwd over. Geen oude Trabantjes, oude echtpaartjes op ezelkarren, maar nieuwe rijken in gepimpte Golfjes en Audi’s A-groot. Het land is de helft zo groot als Nederland en heeft 2 miljoen inwoners. Het is er totaal niet crimimeel, volgens eigen zeggen heeft het slechts 1000 medelanders achter slot en grendel zitten. Je kunt hier rustig je raampje van de auto openlaten, de camera en laptop losjes op de achterbank! Dit volgens de laaste uitgegeven staatgegevens die vrij te lezen zijn op het internet. Dit wetende komt het toch wat vreemd over dat op onze camping permanent 3 koppeltjes van 2 personen, voorzien van walkie-talkie en handboeien over de camping patrouieren, dag en nacht!
We hebben een prachtige camping,voorzien van alle luxe. Schone toiletten en douches, een prachtig zwembad en nog veel meer zaken die in de zomer ongetwijfeld allemaalopen zijn, maar zo tegen het sluiten van het seizoen terecht gesloten zijn. Helaas is de ligging van deze camping een kilometertje van een zware industriehaven waarvan een zwaar monotome herrie komt, dag en nacht. Je kunt niet alles hebben!
Na maanden hard werken was het dan zo ver, vakantie. 3 weken even geen werk, geen zorgen, alleen de leuke dingen van het leven. Nadat we de afgelopen weken veel tijd en geld in de HJ60 hadden geinvesteerd, zou de vakantie de ultieme test zijn om de duurzaamheid en het uithoudingsvermogen van deze “onverwoestbare” Japanner te testen. Maar door al de tegenslagen, mijn rug, en de reparaties, zijn we gewoon nog niet zo ver. De electra is nog niet klaar, we hebben geen krik, geen reservewiel, zelfs geen wielsleutel. De tapijten moeten er nog in, en om een net met 1000 KM ingereden nieuwe cylinderkop direct bloot te stellen aan een kleine 4000 KM is toch wel een risico. Uiteindelijk beslissen we om de HJ60 eerst nog wat beter te leren kennen voordat we er mee op reis gaan.
De Opel is op zondagmiddag snel gepakt.Wij hebben alles altijd reisklaar liggen. Een kwestie van inladen. De tent, een technisch krat met slangen, kabels, stekkers en wat dies meer zij. Stoelen, luchtbed en een serviesmand, tafel, Afrikaanse braai, gasflessen en verlichting, het licht allemaal gebruiksklaar bij elkaar op de vliering. De uitdaging voor het meisje is het vullen van de kledingtas, en die van de haarzelf het meest, de grootste kopzorg. Wat neem je vooral niet mee! Als je zo laat in het jaar gaat, naar een onbekend land, dan is het lastig. We gokken op mediteraane temperaturen en met 1 sporttas per persoon houdt de prinses het inpakken van mijn en haar tas uiterst bescheiden. Met de altijd trouwe huisbewaking geinstrueerd vertrekken we maandagmorgen rond een uur of 7. Helemaal vlekkeloos gaat dat niet want het lijkt erop dat Marja of de Megikaanse of de Duiste vogelgriep onder de klieren heeft, want al rillend, hoestend en proestend crossen we de vaderlandse grens over. Gelukkig staat hier geen ambtenaar met een laserthermometer!
|
|
Laatste reacties